Uyandığım an başlayan, uykunun derinliklerinde ancak biraz azalan acı. Arkadaşlarıma belli etmemeye çalışıyorum. Onlar şakacı, özgür "beni" arıyor.Bulamıyor. Onların dünyasında iniş çıkışlar bu denli büyük değil. Onların dünyasında bunalım ölüm korkusuna belki de ölüm isteğine dönüşmüyor. Onlar yemek yemeyi her zaman seviyor. Düzenli yemek yiyorlar.Duygusal coşkular yemek gibi beslemiyor onları.Onlar işlerine inanmış.Onlar "başkaldırmayı"savunurken, belli bir düzenin akışındaki yerlerini korumaya çalışıyorlar.