Arkadaş
@Rhim
Aşklarım ve inançlarım işgal altındadır
Gürbüz'ün alışılmışın dışında bir tarzı var. Söyleyeceklerini, ortaya çıkıp gür ve bir o kadar kırılgan bir sesle söyleyip, gözden kayboluverir sanki. Seneler sonra tekrar ortaya çıkar, "Durun henüz söyleyeceklerim bitmedi" der ve tekrar konuşmaya başlar gibi bir hal var onda. her kitabının bendeki karşılığı tam olarak budur. Aşağıda yazacaklarım kitabın beynimde diriltikleri olacaktır, bir helezon hâlinde kafamın içinde dönenlerin buraya dökülmesi..
Cemil Meriç'in bir sözü ile başlamam İsabetli olur sanırım.
"İnsan hakikatin tâcidarı imiş. Sevsinler! Bu zavallı yaratık sevinçten, mutluluktan habersiz. Hakikate de, hayata da iğrenerek bakıyor." Der Meriç. İnsan hakikatin taciridarı imiş, gerçekten de öyle miymiş? Yoksa, taciri imiş! Dersem daha mı doğru olacak. Ortada bir hakikat var imiş, dileyen onu papazın ağzından çıksa dahi alıp sahiplenebilir imiş. Hakikat bir deniz imiş de, bir köpeğin ondan suç içmesi necis yapmaz imiş onu! İnsan devasa bir kir imiş de hakikat denizinde paklanır, izzetli bir koku bürünürmüş. Biz insanlar, ölene kadar arar dururuz bir şeyleri. Kimimiz mutluluğu, kimimiz aşkı, kimimiz mahvımıza sebep o şeyi(her ne ise o), kimimiz ise ne aradığını bilmeden ararız. Ararız, hep ararız. Ama yolun sonunda anlaşılırmış ki arananın bulunduğu görülmemiş, görenler bir serabın etkisinde imiş. Hem, bulunsa dahi kaybedilirmiş. Çünkü her tanışıklık aynı zamanda bir veda anlamı taşırmış. Vedanın olduğu yerde vefadan da söz edilmezmiş üstelik. Dünya hep bir gitmek yeri imiş. Bu yüzden her adem eksik ölür imiş. Bir tek Allah'ı bulanlar tam ölür imiş. Peki Allah nerede aranmalı? Ya buldum diyenler bir serabın etkisinde kalmış iseler? Serap bulutu dağılınca ortaya banknotlar mı çıkarmış? Beton bloklar arasında Allah görünmezmiş, onu görmek için çiçekler koklamak
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
Bir Adam Girdi Şehre KoşarakTarık Tufan
Kitabın girişindeki Anna bölümü müthiş. "Biz her şeye, esirgeyen ve bağışlayan, çokça esirgeyen ve çokça bağışlayan, hep esirgeyen ve hep bağışlayan Rabbin adıyla başlayan adamlarız Anna"...
Aslında beni,kitabı almaya sevk eden de tam olarak bu kelimelerdi. Hemen sonrasında yaşın suresi 20-21 ayetlerinin yer alması ve akabinde yazılan başka müthiş bir yazı dizini beni kitaba ısındırmıştı. Fakat bu iki bölümden sonra yazılanlar sıradan gelmeye başladı. 'Bunu ben de yazabilirdim' hissi veren yerler çoğunlukta açıkçası. Genel olarak vurucu bir kitap olduğunu söyleyemem ama yer yer, bazı alıntı, cümleler ciddi anlamda başarılı. Sözün özü alınıp okunmasında fayda var.
Arkadaşın şiirlerini az çok bilirdim ama kitap halinde alıp okumak askerdeyken nasip oldu. Yazarın gerek genç yaşta ölmesi, gerek küçük yaşından beri mücadele ettiği maddi manevi ve sağlık sorunları beni ona çeken en önemli etkenler olmuştu. Anne aşığı, hüznün şairi..arkadaşım..
Kitabı elime ilk aldığım zaman içimi bir hüzün kapladı, beraberinde gönderilen 6 kitabın içinden sıyrılıp ben burdayım diyordu adeta. Kitapta dikkatimi çeken en hüzünlü detay ise siyah kapakları.. Bir matem havası estiriyor resmen.
"Ah! Herkes susuyor
Hiç kimse bilmiyor içimin yangını.."
