Rıdvan
@Ridvaan
Oku, şâyed sana bir hisli yürek lâzımsa;
Oku, zîrâ onu yazdım, iki söz yazdımsa.
onu herhangi bir yerde görmek mümkün olabilirdi… Bu ihtimali düşününce ilk duyduğum his, büyük bir korku oldu. Benim gibi hayatında hiç macerası olmayan bir erkeğin ilk defa böyle bir kadınla karşılaşması hakikaten korkunç olurdu.
Artık hiçbir şeyin değişmesine imkan yok.. Lüzum da yok. Demek böyle olması icap ediyormuş. Yalnız söyleyebilsem…
Yalnız bir şeye dayanmak artık benim için mümkün değil: her şeyi kafamda yalnız başıma saklamayacağım. Söylemek, bir şeyler, bir çok şeyler anlatmak istiyorum… Kime?..
Deli olacağım, yahut öleceğim dersem yalan söylemiş olurum. İnsan tahammül edemeyeceğini zannettiği şeylere pek çabuk alışıyor ve katlanıyor. Ben de yaşayacağım… Ama nasıl yaşayacağım… Bundan sonraki hayatımı nasıl dayanılmaz bir işkence olacak… Ama ben dayanacağım… Şimdiye kadar olduğu gibi…
… Gözlerini kırpmadan bana bakıyordu. Ben de kendimi tutamamış, ağlamaya başlamıştım; sessiz, hıçkırıksız ağlayışlarlardan biriydi. Ondan ayrılmanın bana güç geleceğini biliyordum. fakat bunun bu kadar korkunç, bu kadar acı olacağını tasavvur edememiştim.