Bir insan nasıl 19unda 12sinde yaşadığı büyüme sancısının aynısını çekebilir. Stand by me filmini az önce izledim. Şunu fark ettim ki 12 yaşında çocuklarla aynı kaygıları hissediyorum. Büyümek, kendini keşfetmek, arkadaşlarından uzaklaşmak, yeni arkadaşlar edinmek, ölümle yüzleşmek, gelecek için endişelenmek, bu kasabadan asla kurtulamayacığını düşünmek...Daha önce fark ettiğim ve yaşadığım şeyler tabi ki de bunlar. ve dersler de çıkardım kabullendim de. ancak tekrar geldi o kaybolmuşlukla karışık sonsuz nostalji duygusu. Ya zamanı durdurmalıyım ya da o 12 yaşındaki oğlanlar gibi 2günlük bir yürüyüşe çıkmalıyım ve o ormandan döndüğümde her şeyi değişmiş bulmalıyım ki ilerleyebileyim.
Bu seferki büyüme sancısı annemin hiç arkadaşı olmadığını fark edince öyle olmaktan korkup günlüğüme paragraflarca ağladıktan ve arkadaşlarıma sözler verdirdikten sonra geçmeyecek sanırım. Bu seferkinde bir yolculuğa ihtiyacım var.