Rimrim

Deniz kenarı
Ona kendi dünyası ve duyguları ağır geliyordu; bense dünyanın kötülüğü ve anlamsızlığı altında eziliyordum. Ancak ikimiz de aynı noktadan denize bakıyorduk. O an insanların nasıl yaşadığını düşündüm; onlara bakarak, onları taklit ederek yaşamayı öğrenebileceğimiz hissine kapıldım. Bir balığı izleyerek yüzmeyi öğrenebilirsin? Ama bir dakika balığın bildiği tek şey bu değil midir, zaten bunun için yaratılmamış mıdır? Bazı insanların da tek bildiği şey yaşamaktır, ne olursa olsun yaşamak. Bizse sanki ölmeyi öğrenmek için vardık. O zaman mezar taşlarını ya da cesetleri mi izlemeliyim? Sigara çöplerimi temizleyip ordan ayrılmaya karar verdim. Tanrım; midem çok bulanıyor, yalnız bu güzel yakamozunu kusmuğumla kirletmek sana karşı büüyük saygısızlık olur. Evet acilen ayrılmalıyım burdan, belki dönüşte mezarlığa uğrarım. Saatlerce denizi izlediğim gibi mezar taşlarını izlerim. Bize ne çok şey öğretirler, kim bilir? Belki yaşamayı, belki ölmeyi.. ~rimrim
1000Kitap
Reklam
Her şeyin en sonunda kötüye bağlayacağı düşüncesi ama bunu kabul etmek ve jayata devam etmek bir hayat mottosu mudur yani pesimist bir bakış açısıyla hayatı kabuş etmek ya da psikolojik olarak hastalıklı bir düşünce midir hani ölsemde olur yaşasam da şu an yaşamaya devam ediyorum o yüzden yaşacağım ama ölsem bir şey fark etmez demek ve zevk almadan da yaşamıyı kabul etmek bir motto haline gelebilir mi yoksa hastalıklı olmaması gereken bir şey midiir
Sikecem

Rimrim

, bir kitap okudu
8/10
·198 syf.·
2026 7. kitabı
J. D. Salinger
6.3/10 · 71,2bin okunma