Artık her şeyin birbiriyle bağlantılı olduğunu düşünüyorum. Motivasyonsuzluğumun kendime değer vermeyişimle, değersizliğimin öz saygı ve sevgi yoksunluğuyla bağlantılı olması bunların insanlardan beklentilerime ve hatta onların benden beklentisine yansıması; aynı şeyi yaşayan çevremdekilerin ilişkilerinde direkt gözüme çarpardı oysa ve farkındaydım aslında bunları kendimde tamamlamadan her şeyin bir yalanda kalacağının her seferinde de söylerdim kendime/arkadaşlarıma, tek derdimin kendim olduğunu. Ancak motivasyon olmadan ilerleyemiyor ki insan ilk defa bu kadar değersizleşmiş hissediyorum kendin için bugün ne yaptın sorusu şu an mutlu muyum sorusunu getiriyor aklıma ama bunların önemi yok çalışmalıyım çünkü disiplin motivasyondan önce gelir çalışıyorum tabi ama bana iyi gelecek gerçekten yapmak istediğim şeylere yönelik çalışmalar için disiplin işe yaramıyor sonuç olarak benim sorumluluğum işlerim/derslerim onları halletmem yeter yapmak istediğim ya da bir zamanlar bana iyi gelen şeyler sorumluluk değil ki, at kenara, kimse fark etmez.
Olayların yaşanması, bitmesi, onları atlatmak, birilerini kırmak, olayın gözünde küçülmesi, herkesin normal davranması, olayla ilişkililerin dert yanması ve senin de onlardan biri olduğunu hatırlayıp yeter artık bir şey yapamayız diyip kenara çekilmen biraz görmezden gelmen terslemen sonrasında kötü hissetsen bile önüne bakman; bunların hiçbiriii o olayın üzerinde bir etki bırakmadığını kanıtlamaz ki.
En azından fikir tohumu bırakır beynine, filizlenir, büyür, dallanır budaklanır, meyve vermeye başladığında o tatlı gözüken meyveden başka bir şey düşünemezsin tazeciktir ne de olsa, beynin iklimi değişir meyveler çürür, yapraklar dökülür, dallar kırılır zihin fırtınlarında belki ancak o zamana kadar kökü beyinciğine kadar saplanır