Rana İnan
@Rinan
Uksero
Şu anda okuduğu kitap
Beni derinden etkileyen, uzun zamandır düşünmekten kaçındığım konular üzerine eğilten ve yüzleşmemi sağlayan bir kitap oldu.
İnsanın ölümlülüğüyle yüzleşmesi ve ölümü reddetmeyerek bu sayede yaşamı seçmesi ve kabullenmesi anlatılır, insanın bu yaşamla beraber ben olma armağanına sahip olması anlatılır, sorumluluk alarak kendi benliğimizi inşa etmemiz gerektiği anlatılır, kendi kimliğimizi, değerlerimizi, anlamlarımızı inşa etmek, boşluğun doldurulması..
Böylece ölümle yüzleşmek ve onu kabullenmek, gerçek özgürlüğün ve varoluşun kapısını aralayabilir.
“İnsan ancak ölüme rağmen değil, ölüm sayesinde anlam bulabilir.”
Viktor Frankl
Reklam
“Çoğu kadın kişiliksizdir.
Oysa La Bruyère şöyle diyor:
‘Kadınlar uçardalar; erkeklerden ya daha iyiler, ya daha kötü.’
Dikkatli iki çağdaş gözlemci birbirine ters düşüyor. Kadınlar eğitilebilir mi eğitilemez mi? Napoléon eğitilemeyeceklerini düşünüyordu. Dr. Johnson’sa tam aksini. Ruhları var mı yoksa ruhları yok mu? Bazı barbarlar olmadığını söylüyor. Öte yandan diğerleri kadınların yarı kutsal olduğu görüşüyle onlara tapıyor. Bazı bilgeler akıllarının daha kıt olduğunu öne sürüyor, diğerleri daha derin bir farkındalığa sahip olduklarını. Goethe onları el üstünde tutuyordu; Mussolini ise onları hakir görüyor. İnsan nereye dönse erkeklerin kadınlarla ilgili düşüncelerine rastlıyordu ve herkes farklı bir şey düşünüyordu.”
Bir kadın olarak kendimizi bunca kalıbın içine sıkışmış hayal edelim. Aradan neredeyse 100 yıl geçmesine rağmen aynı kalıpların içinde dünyaya geliyoruz, yıllar ilerlerken bunlardan sıyrılmaya, soyutlanmaya, kendimizi ispat etmeye çalışıyoruz. Virginia Woolf bu kitapta tüm bu kalıpları ele alıyor, kadınların tarih boyunca erkekler üzerinden tanımlandığını, erkekler üzerinden onlara değer biçildiğini ve bireysellik için uğraşmak şöyle dursun, dünyanın onlara karşı olan onca öfkesiyle başa çıkmaya çalıştıklarından bahsediyor.
Biz kadınlar olarak tek bir tanımda sıkışıp kalmak yerine (mesela erkekler ve kadınlar olarak 2 ayrı zihin yerine erdişi bir zihin için uğraş vermek) deneyimlerimizle kimliğimize çok çeşitli boyutlar inşa etmek, kendi varlığımızı olmak istediğimiz yerde görene dek çaba harcamaktan sorumluyuz. Ancak bu şekilde, bu kitabın yazılmasının üzerinden 100 yıl geçmesine rağmen hala benzer bir noktada olmak yerine, ilkel bir biçimde cinsiyetimiz huzurunda kendimizi kanıtlamaya çalışmak yerine, fikirlerimizi, zihinlerimizi ‘özgürce’
Gordon’ı izlerken, onda gözünüze çarpan bir şey olur, bir şeyi fark edersiniz, bu, paraya açtığı savaşın da temelini oluşturur. Gordon’ın içten içe kendini değersiz hissediyor oluşudur bu, ve bunun parasızlıktan kaynaklandığını düşünmesinin sebebi de ailesinin de aslında ona bunu empoze etmiş olmasıdır. Ona hep baskı yaparlar; başarı ve çok para.. Onda bu ışığı gördükleri için ona farklı davranırlar. Fakat Gordon o iyi işinden ayrılınca küserler ve delirdiğini düşündüler. Bunun adı ‘koşullu sevgidir.’ Sevgini vermek için o kişiye şartlar sunmak.. Gordon’a sunulan şartlar gibi; paran varsa değerlisindir, yoksa ise bir hiç. Bir lanettir bu, ömür boyu yakanıza yapışır taa ki fark edene kadar. Adımlarınızı biçimlendirir ve ilişkilerinize maydonoz olur, dünyayla olan ilişkinize, diğerleriyle olan ilişkinize. Gordon’ın kendini değersiz hissediyor oluşunun temelinde yatan sebeplerden biri de bu olabilir.
Kitabın sonunda en çok ilgimi çeken kısım ise şuydu;
- “İşte aspidistrayı buraya koyacağız.” dedi Gordon.
- “Neyi?”
- “Aspidistrayı”
Artık aspidistra ile olan savaşının sonuna geldi, savaştı ve yenildi. Evlendi, çocuğu ve eşi için ‘düzgün’ bir işe girdi, aspidistrayı almak zorunda. Kimine göre mutlu bir sonken, kimine göre bir yılgınlık, kaybedilmiş bir savaş bu son. Ve bu sonun adı da ‘Kapitalizm’.
“Güven duygusuna en çok ihtiyaç duyduğumuz zamanlar en kırılgan hissettiğimiz zamanlardır ve kırılgan hissettiğimizde, birine inanmaya daha meyilli oluruz. Ve bu zamanlar, tam da iyi tanımadığınız birine güvenip inanma konusunda çok daha dikkatli olmamız gereken zamanlardır. İnsanın algısı ve davranışı, ihtiyacı ile uyumludur. İhtiyacı çok kuvvetli olduğunda, algısı bozulabilir, Bu baskın ihtiyaç zihni yanıltabilir.”
“Geçmiş ve geleceği birbirinden ayıran tek çizgi, içinde bulunduğumuz andı ve biz, çizginin kendisinden çok, onun birbirinden ayırdıkları ile ilgileniyorduk. Belki de hep o çizginin üzerinde durdugumuz için, o bizden bir parça gibi oluyordu. Oysa geçmiş, uğurladığımız bir misafir, gelecek ise henüz tanımadığınız bir yabancıya benziyordu. İkisi de bizden değildi. Bizden olmayanlar ise bizim dikkatimizi her zaman daha fazla çekmişlerdi.”
Reklam