Benimle hakiki hayat arasında kalın bir perde var ve o perdenin arkasında onlar. Hayatın yegâne merkezi ve yegâne âmili olan yeşil gözler de orada. Ne yapıyorlar? Ne oluyor? Yaz geçti, kış geldi.
Hayat masalıma bakıyorum da hikâyeden ziyade bir operaya benziyor. Mütemadiyen ayakta ve dekor içinde, mütemadiyen el ve kol sallayarak konuşuyor, bağrışıyor, mütemadiyen öteye beriye düşüp ölüyoruz.