Hiçbirimiz baski altinda ve kargasa içinde yasamiyorduk; ama bu gerçegi söyledigimde insanlar hep hayal kırıklığına ugrarlar. Hiçbirimiz kiliseye öfke duymuyorduk. Sadece yasiyorduk. Duygularin agirligi altinda ezilen hiç kimse yoktu.
Insanlar hep o sirada annemin aglayip aglamadigini sorarlar ve bu soru bana cok komik gelir. Evden ayrılırken babamin gözyaslar içinde bana sikica sarilip sarilmadigini sorar insanlar.
"Hayir" dedigim zaman da cok şaşırırlar. Ben ayrilirken ne aglayan oldu, ne de boynuma sarilan.