Acı dediğin taş, insan dediğin su gibidir. Taşın üstünden kayar gider, toprağa karışır. Taşa her vurduğunda acır canın. Ama toprakla buluştukça acın azalır. Acıdan sonra bir bakmışsın ki o topraktan hiç çiçekler, ne hayatlar dirinmiş. Hem su deyip geçme; o su taşı bile aşındırıp yıpratır...