Halil Demircioğlu
@Robii67
Kitap okumaya geç de olsa artık vakit bulabilen. Yakın tarih kitapları başta olmak üzere hemen hemen her türlü romanı okumayı seven bir kitap manyağı.
Reklam
Livanelinin bütün kitaplarını okumuş biri olarak bende hayal kırıklığı yaratan vasat bir hikaye olmuş. Çok sıradan bir anlatım. Göçmenlerin yaşadığı dramı anlatmaya çalışan ancak göçmenin kendi dünyasından hiç bir kare vermeyen çok vasat bir hikaye. Bence Serenad'a, Konstantine Oteline, Son adaya, Kardeşime ve diğerlerine hiç yanaşamayan bir kitap olmuş. Hayalkırıklığı...
MÖ 220 de kurulan Hun devletinin tarih termolojisine uygun olarak yazılmış bir dönemini anlatan müthiş bir roman. Yazar Ali Koyuncu'nun büyük araştırmalar sonucunda yazdığını kitabı okurken her satırında hissedebileceğiniz bir roman. Ulu şanyünün uçmağa barışı sonrası Han imparatoru Vudi'nin hain planları eşiğinde yaşananlar...
Türk kadınına verilen değer. Hun Türkünün mertliği, savaşçı ruhu. Orta Asya'da sonrada Avrupa'da Türklere neden "barbar Türkler" dendiğinin yanlışlığının kitabı okudukça anlaşılabileceği gerçekler. Kimin mert kimin it olduğunun cevabını bulabileceğiniz bir roman olmuş.
Bu arada yazarın üslubunun Zülfü Livaneli'nin deyimiyle gözüyle kartal avlayan dev yazar Yaşar Kemal'in üslubuna benzemesi de okurken ayrı bir keyif veriyor.
Son söz "GÖK GİRSİN KIZIL ÇIKSIN".
"Gök girsin kızıl çıksın!"
Hunlarda insan ruhunun Gök Tanrı tarafından verildiği ve ruhun kanla ilişkili olduğu düşünülürdü. Bu nedenle soylu ve onurlu insanlar hakkında verilen idam kararları kan dökerek değil boğularak yerine getirilirdi. Soysuz, bayağı ve onursuz kişiler oklanarak veya başı kesilerek öldürüldü. Şanyüler ve soylarından gelenler ise asla kanı dökülerek öldürülmez, yay kirişi ile boğularak öldürülürlerdi. Bu nedenle "gök girsin kızıl çıksın!" diye yemin etmek, yeminimi tutmazsam onursuzca öldürüleyim anlamına gelirdi.
