Rojaksl
@Rojaksl
#Bir harfle bin şiirler#
#MONİCA#
Müphem kitaplarının yazarı
alintilar.com/rojdaksal
Müphem kitaplarının yazarı
alintilar.com/rojdaksalYazar
TDS/EÜ
Mersin
Diyarbakır
177 okur puanı
Şubat 2025 tarihinde katıldı
Mekânın Hafızasında Kaybolmak: Müphem
Müphem, adından başlayarak okurunu belirsizliğin içine davet eden, netlikten bilinçli olarak kaçınan bir anlatı evreni kurar. Bu kitapta her şey biraz yarım, biraz kırık ve biraz da karanlıktır.
Reklam
Arafta düet
Arafta Düet — İki Sesin Ortasında
Bazı kitaplar vardır, kapağını kapattığında bile içinde konuşmaya devam eder. Arafta Düet tam da böyle bir kitap. Selahattin Demirtaş ve Yiğit Bener’in kelimeleri
Leylan – Selahattin Demirtaş
Leylan, sadece bir roman değil; bir yolculuk. Hem mekânlar arasında hem kalbin derinliklerinde yapılan bir yolculuk. Selahattin Demirtaş’ın cezaevinden yazdığı bu eser, duvarların ardında bile sözcüklerin ne kadar özgürleşebileceğini gösteriyor.
Kitabı okurken ilk hissettiğim şey, yazarın kelimelere duyduğu saygıydı. Her cümle düşünülmüş, her karakterin bir yarası var. Ama bu yaralar saklanmamış, aksine açıkça, samimi bir şekilde önümüze serilmiş. Bu yüzden Leylan, anlatılan bir hikâye değil, yaşanmış bir duygu gibi geldi bana.
Kudret karakteri, aslında hepimizin bir parçasını taşıyor. Kaybolmuşluğu, arayışı, bazen çaresizliği ama bir yandan da içindeki direnci. Yolda karşılaştığı her kişi, her şehir, onun iç dünyasında yeni bir kapı aralıyor. Bu sadece onun değil, okuyanın da dönüşümüne vesile oluyor. Ben okurken hem Kudret’in yolculuğuna eşlik ettim, hem de kendi içimde bazı duraklara uğradım.
Demirtaş’ın dili çok doğal. Abartıya kaçmadan, yer yer mizahı kullanarak, ama çoğu zaman yüreğe dokunan bir sadelikle yazmış. Politik bir figür olmasına rağmen, roman boyunca karakterlerin derinliğiyle ve insani yanlarıyla konuşmuş bizimle. Yargılamamış, anlatmış. Dayatmamış, göstermiş.
Leylan, bir aşk hikâyesi mi? Belki. Ama ondan da fazlası. Bir halkın sesi, bir insanın arayışı, bir kadının izi, bir erkeğin yalnızlığı... İç içe geçmiş pek çok şeyin toplamı.
Son Söz
Bazen bir kitap, sadece okunmaz. İçinde yaşanır. Leylan benim için öyleydi. Her sayfasında bir nefes, bir sitem, bir umut saklıydı. Ve ben o umudu cebime koyup kapattım kitabı.
“Hayat arkadaşımı ben mi seçtim, yoksa bu bana yazılmış bir kader miydi?”
İşte Mehmet Yıldız, bu kitabında tam da bu sorunun peşine düşüyor. Sadece evliliği değil, evliliğin ardındaki psikolojik, toplumsal ve kültürel dinamikleri de sorguluyor. Okurken sadece evliliğe değil, hayatıma dair pek çok seçimde ne kadar söz hakkım olduğunu düşündüm.
Kitapta dikkatimi çeken şey; yazarın okura yukarıdan bakmadan, nasihat vermeden konuşması. Sanki bir dost meclisinde oturmuşuz da, herkes kendi hikâyesini ortaya koyarken o bize farklı bir bakış açısı sunuyor. Evliliğin mecburiyet değil, tercih olduğunu ama bu tercihin de nasıl şekillendiğini anlamak gerektiğini anlatıyor.
Bazı bölümlerde içime oturan cümleler oldu. Belki de sustuğum, ertelediğim, cevabını bilip kabullenemediğim şeylerle yüzleşmemi sağladı.
Öne Çıkan Sorular:
Kendi hayatını gerçekten sen mi şekillendiriyorsun?
Evlilik gerçekten bir mutluluk yolu mu, yoksa öğretilmiş bir zorunluluk mu?
Kader sandığın şey, aslında senin sustuğun tercihlerin olabilir mi?
Sonuç:
Bu kitap kolay okunuyor ama kolay hazmedilmiyor. Düşündürüyor, sorgulatıyor, hatta bazı okurları rahatsız bile edebilir. Ama tam da bu yüzden değerli. Evliliği sorgulamak isteyen, kendi yolculuğuna dönüp bakmak isteyen herkesin mutlaka okuması gereken bir kitap.
Adaletsizliğin Soğuk Yüzü
Franz Kafka – Dava Kitap İncelemesi
Kafka’nın Dava kitabını okuduğumda içimde derin bir sızı hissettim. Hayatta gerçekten adaletin olmadığını bir kez daha fark ettim. Josef K., neyle suçlandığını bile bilmeden, saçma ve anlaşılmaz bir sistemin içinde yavaş yavaş yok edildi. Bu, sadece bir karakterin değil, hepimizin yaşadığı gerçekliğin bir yansıması gibiydi.
Onun ölümüne üzülmekten öte, çaresizliğine, uğradığı haksızlığa, suskunluğa gömülmüş sisteme daha çok üzüldüm. Kafka, yalnızca bir hikâye anlatmıyor; zihnimize, kalbimize ve yaşadığımız dünyaya bir ayna tutuyor. Ve bu aynada gördüğüm şey oldukça tanıdık: anlam veremediğimiz kararlar, sorgusuz kabuller ve göz göre göre gelen son.
Dava, yalnızca bir kitap değil, içimizde büyüyen adaletsizlik hissinin sesi. Ve belki de en çok bu yüzden unutulmaz.
Reklam