Stefan Zweig'ın yine bir oturuşta bitirebileceğiniz tadımlık kitaplarından. Anlatımı da gayet yalın ve akıcı. Kitapta bir kadının kendisini tanımayan bir yazara olan aşkını mektup halinde okuyoruz. Okurken bir insan bir insanı böylesine nasıl sevebilir diye düşünmeden geçemedim. Ancak açık bir şekilde belirtmem gerekirse beklediğim keyfi alamadığım bir kitap oldu. Aşk duygusunu doruklarda yaşayan bir kişi için daha uygun bir kitap olabilir diye düşünüyorum :)
Sonra çıkıyorsun dışarı, bakıyorsun güneş hala tepede. Bir cigara yakıyorsun ve yıllardır kurduğun cümleyi bilmem kaçıncı kez kuruyorsun: Napalım, kısmet değilmiş.