Tüm insanlar aynıdır: Kendileri bir başkasının cebinden alırken yüzleri aydınlanır, gülümserler , ama kaybetme sırası onlara geldiğinde yastaymış gibi ağlarlar.
Günlerden sonra bir gün,
Şayet sesimi farkedemezsen,
Rüzgârların, nehirlerin, kuşların sesinden,
Bil ki ölmüşüm.
Fakat yine üzülme, müsterih ol;
Kabirde böceklere ezberletirim güzelliğini,
Ve neden sonra
Tekrar duyduğun gün sesimi gökkubbede,
Hatırla ki mahşer günüdür
Ortalığa düşmüşüm seni arıyorum.
Biz o bankta oturmuşuz,
Kâlu Belâ'dan beri.
Kaç bahar görmüşüz kim bilir, kaç zemheri
İlk kez ayın halesine sırnaşığım;
Yaşım yirmi altı,
Sana kırk senedir aşığım.