İnsanlar...” dedim fısıldayarak “Taşırlar insanları. Kundaktayken , tabutayken. Hep taşıyacak birileri olur. Bazıları dostluktan , bazıları cepteki paradan , bazıları da içinde bulundukları sistem bir gün onlara da taşınma sırasının geleceğini söylediği için ,taşırlar insanı..”
“Yarar yok bu dünyada ! Ölüm varsa yarar yok ! Ölüm bütün sihri bozar. Kurtardığın hayatlar da ölür. Aldığın Nobeller de paslanır . Doğduğun evler de yıkılır. Bin yıl yaşa görürsün !” dedim kendime
Kayra , bir gün bana , “mutsuzluğuna hiçbir çare aramıyorsun” demişti. “ Ve en büyük acının kendikinin olduğunu düşünüyorsun. Dünyadan haber olmayan bütün geri zekalılar gibi. Ölmesine çeyrek kalmış , herkesi yaşadığına pişman etmeye çalışan , sağlıklı oldukları için suçluluk duymalarını isteyen hastalıklı , yaşlı bir kadın gibisin.”
Arap hiçbir sakınca görmeden hiç tanımadığı , kendinden geçmiş yerde yatan bir adamı sırtlayıp en yakın hastaneye koştururken . Avrupa insanı aynı adama , adını yeni öğrendiği birinci mikrobu kapmamak için bir metreden fazla yaklaşmaz bile.