Rojbin
@Rojjoo
Çocuğu omuzlarından tutup kaldırdı. Öylesine yavaş tutuyordu ki… Sanki kırılıp dökülecek… Yatağına geri yatırdı.
«Uyanmıyor işte, uyanmıyor. Öldürüyüm mü?»
Hızla çardaktan aşağı indi. Çardak beşik gibi sallandı.
Erkek köpürdü:
«Allah senin de belanı versin, onun da… Uyanmıyormuş!»
«Uyanmıyor işte napayım!
Erkek sertçe merdivenlere atladı. Çardağa çıktı, hınçla çocuğun iki kolundan tutup kaldırdı. Çocuk, bir tavşan yavrusu gibi, elinde asılı kaldı. Uyku sersemi çırpınıyor, «ana ana» diye bağırıyordu. Adam çocuğu çardaktan aşağı indirip kadının önüne atıverdi. Çocuk avlunun tozları içine serildi.
Kadın çocuğuna baktı baktı:
«Allah kimsenin yavrusunu, kimsenin eline koymasın,» dedi.
Reklam
Çepel ki ne çepel dünya …
Yaz ayları çok seye gebedir. Bunlarm iyisi, kötüsü de vardir. Olanca genç kızlar, Irak iklimlerin, ırak kentlerin rüyalarını görürler.
Çoğunlukla bu ırak kentlere bir gün gelin gideceklerini düşünürler. Düşünürler ama, gerçekleşmez gördükleri rüyalar, düşündükleri güzel şeyler seyler. Yine o topraklarda kalırlar. Yine o topraklar besler onları, yari aç da olsa... Bodur ahlat ağacına benzer köyde yaşayan insan.
Ne uzar, ne kısalır. Tüm yaşantısında bir gün uzayacağını düşünür, ama o günü göremeden gider. O günleri düşüne düşüne ırak bir yolculuğa çıkmaya hazırlanır artık. Sonu gelmeyecek bir yolda yürüdüğünün farkına bile varamaz ... Kader, der çıkar işin içinden. Halbuki bilmez kaderin kendi elinde olduğunu. Yılların ardından gelen yıllanmış kötü adetlerin de peşini bırakamaz. Babasindan, dedesinden ne görmüşse, onu yapmaya çabalar. Onlardan bir gömlek ilerde olmasını aklının kenarından bile geçirmez. Kör bir yaşantindir, sürüp gider.
Sayfa 182 - Ararat yayınları
