Tuğba Mandacı
@Romankafa1
Gösterişin, torpilin, kibrin ve sayamadığım binlerce putun kol gezdiği bu çağda; bir bakışın, bir duruşun, bir hayatın sadeliğine inanıyorum...
“Üst üste derin nefesler alıyorum ki gözyaşlarımı tutabileyim.”
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
“Öyle bir noktadayım ki ne bugüne değin olduğum kişi
ne de olabileceğim yeni kişi olabiliyorum.”
“Kadınlara bahşedilen yetenek nedir biliyor musun?"
"Nedir?"
"Olası sonuçları görmek. Bir erkek daha burnunu uzatmadan, aklı başında bir kadın yolun en sonunu bile görüp olacakların kokusunu alır."
Bu kitabı okurken boğazım düğüm düğüm oldu. Aslında tam tersini yaşadım ben. Aileme özlem duydum. Annemin şefkatini özledim.Onun benim için yaptığı fedakarlıkları,sıcaklığını özledim yaşadığım o illet yerlerde! O yüzden biraz,aşamadığım çocukluğuma,içime döndürdü beni..Ahh o kötü günler,geride kaldı artık,unut! diye telkin ederek okudum. Kısmende olsa kendimi okuyor gibiydim.Bu yüzden daha bir içselleştirdim sanırım.
Konuya gelecek olursak,
🪼1980’lerin başında, İrlanda kırsalındayız. Küçük, isimsiz bir kız çocuğu, kendi ailesi tarafından daha önce hiç tanışmadığı çocuksuz Kinsella çiftine bırakılır. “Emanet çocuk”, yeni ve geçici evindeki ilk günlerinden itibaren kendi iç dünyası ve duygularını tanımanın yanı sıra, “aile” ve “ev” denilen şeylerin daha önce hiç tecrübe etmediği olanaklarını, özellikle de dalgalı yaşam denizindeki yol göstericiliğini ve iyileştirici yanlarını da keşfetmeye başlar.
Yazar Çağdaş İrlanda Edebiyatının en parlak isimlerindenmiş. Bence de öyledir. Çünkü,aşırılığa kaçmadan,küçük bir çocuğun gözünden olduğuna inandıran tasvirler ile okuru bağlamayı pekala başarıyor.
