Tuğba Mandacı
@Romankafa1
Gösterişin, torpilin, kibrin ve sayamadığım binlerce putun kol gezdiği bu çağda; bir bakışın, bir duruşun, bir hayatın sadeliğine inanıyorum...
Düşündürücü
Herkese Meehaba,bugün sanatsal temalar içeren bir romanla geldim.
Yazarın şairane doğasının derinliklerine dalıp çıkacağımız ve bu derin hislerden biraz olsun uzaklaşmak için onunla yapacağımız seyahatimiz okuyoruz. Bu seyahatte,karşılaşacağı insanları,kocaman doğanın resminde tasvir edilmiş bir figür olarak farz ediyor. Bazı tasvirleri ve aşırı detaylı betimlemeleri beni bunaltsa da, sanatçı olmasından mütevellit sabrettim. Zira bu kadar ağır bir dil ve ağır akan bir başlangıç insanı önyargıya itiyor.Neyse ki işin içine aşk giriyor. İçinde sevgi olan her şey ayrı bir güzelleşiyor mu ne? Ehh,iştee…
Konusundan bahsedecek olursam;
Baş karakterimizin,duygularından bir nebzede olsa kaçabileceğini düşündüğü bu seyahatte,konaklamış olduğu kaplıcada bir kız ile karşılaşır ve bu kızdaki gizemi çözmeye çalıştıkça ona aşık olur. Kız kaplıca sahibinin kızı olduğu detayını vermeyi unutmamalıyım,evet.
Bana kalırsa çokta vaaaoov olmadım. Yani beni çok etkilemedi kitap.Bir kere çok mistik gelmedi bana ve geleneksel bir ton terim var. Dipnot severim ama,telaffuzu zor olanlardan faydalanamıyorum. Sizi bilmem ama,benim biraz b12 eksikliğim var da. Sanatçı olmakta ne zor,her şeye aşırı anlam yüklüyorsun filan.Adam,resmen youkan tatlısını sanat eseri gibi anlattı ya..Bir de bir bölümde “Alacakaranlık” sahnesi gördüm gibi oldum. Kız odada beliriyor,aniden yok oluyor filan.
Ben daha heyecanlı,daha tutkulu,daha tempolu bir beklenti içerisindeyken,bu aheste akış beni eserden bir parça uzaklaştırdı.
Aslında,sanatla haşır neşir olan kişiler için biçilmiş kaftan bu eser.
Karaktetimizin çıktığı bu yolculuğunda,bir eser ile çözülme yaşamayı amaçlıyor içten içe. Yoksa,bir eksik tamamlanınca bu kadar sevinmenin başka bir anlamı yok. Varsa,kesin o bir sanat aşığıdır.Ben meraklısıyım ama aşığı
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Tekrar tekrar okunacak bir eser
Seneler önce okumuş olduğum eser. Öyle kitaplığı gezinirken gözüme takıldı. Yorumlamak için geç kaldım ama genel hatları ile bahsedebilirim sanırım. Türü itibariyle oldukça hoşuma gidiyordu okumak. 3 kez okumuştum.
Eserinde,okuyucuya hayatın zorluklarına karşı mücadele etme ruhunu aşılamakta. Her ne kadar “Kısacası okuyucu, kitabımın özü benim. Boş vakitlerini bu sudan ve anlamsız konuya harcaman akıl karı olmaz. Haydi uğurlar olsun. “ dese bile bizler kendimize bir anlam çıkarmanın yolunu buluruz. Yazar, bu eseriyle Edebiyat dünyasına güzel bir tür kazandırmış olup, kendi kendi ile sohbet etmiştir. Kitabını hayatının en çıkmazda olduğu süreçte yazmaya başlıyor ve ölene değin yazmaya devam ediyor. Çok ilginç tekniklerle kendini gözlemeleyen,kendini yazan ve duygu düşğncelerini yakın mercekle inceleyen bir yazarla karşı karşıyayız. Uyurken,rüyalarında bile kendini incelemekte. Yardımcımlarından bu konuda destek almış ve uyku-rüya sürecinde uyandırılmasını istemiştir. Bu benim inanılmaz ilgimi çekmiştir. Kaldı ki kendimizle bazen yüzleşemezken,Montaigne nasıl bu kadar şeffaf ve cesurdu? Tüm benliği ile bizlere bu güzel eseri çekinmeden bıraktı. Gerçekten yorumcularında dediği gibi tam bir aydınlanma kitabı. Septisizm görüşünü benimseyen Montaigne,dogmatik akımı reddetmiş olduğu felsefi ve bir çok konuyu ele alarak ileri görüşlülüğü ile gönlüme,hatta hepimizin gönlüne taht kurmuştur.
Bence her kitaplıkta bulunması gereken yegane eserlerden biridir.Okumadıysanız,kitaplığınıza eklemenizi tavsiye ederim.
Eyy, dağlarda, ovalarda yaşayan, bir adımda ucu bucağı görünmez tarlalara ulaşabilen güçlü, kuvvetli, sağlıklı çocuklar! Siz ki güzelim mavi göğün altında yaşamaya, sonsuz uzaklıklara alışkınsınız. Siz ki devasa apartman blokları arasında yaşamak zorunda değilsiniz. Büyük kent çocuğu için boş bir arsa ne demektir bilebilir misiniz? O çocuklar için arsa ova demek, kır demek, bozkır demektir. Çürük tahta perdelerle, göklere yükselen apartmanlarla sınırlanmış küçücük bir toprak parçası o çocuklar için sonsuzluk ve özgürlük demektir.
Şu hayat denen şey ne biçim şeydi? Kimi zaman sevinçler veren, kimi zaman içimizi acılarla dolduran, kölesi olduğumuz şu hayat neyin nesi böyle?