Kabul ediyorum, yüklerin çoğu hayalîydi. Ama benim için hayal gerçekten daha fazla acıtacak kadar hissettiriyordu kendini. Bir şekilde, bütün acıları gördüğümü, bütün hıçkırık cinslerini duyduğumu düşünüyordum. ....
Ne müthiş bir yol, diye düşündüm. Ne kadar uzak bir mesafe. Nerden nereye ! Gerçekten gerçeğin dışına. Çok uzun bir yol. Daha gidecek bir yer kaldı mı ? Daha yol var mı ? Asfalt biteli çok oldu, toprak yoldan patikaya geçeli de yıllar oluyor. Gidecek bir yol kaldı mı?
Şu an sadece kalp atışımı dinliyorum. En sevdiğim ve tek dinlediğim grup: atardamarlar ! Mükemmel bir orkestra. Hiç nazlanmadan çalıyorlar. Kaprissiz. Ben ne zaman istersem...