Rümeysa

Rümeysa
@RooMeysa
Fizyoterapist
Lisans
Bursa
18 Haziran
384 okur puanı
Haziran 2025 tarihinde katıldı
Yalnızlığı Seviyorum Sanırdım
Yalnız kalmak nasıl hem ürkütücü hem de huzur verici olabiliyor? Bazen sessizliği seviyorum. Kimsenin olmadığı, hiçbir şey anlatmak zorunda kalmadığım anları… Ama aynı sessizlik, biraz uzayınca içimde büyüyen bir boşluğa dönüşüyor. Ruhum ilgiye aç sanki. Birine alışıyorum, birkaç güzel sohbet ediyoruz, sonra o kişi kısa bir süre ortadan kaybolduğunda bile içimde anlamsız bir eksiklik hissediyorum. Sanki birileri gidince, kendimden de küçük bir parça eksiliyormuş gibi. Belki de mesele yalnız kalmak değil. Belki insan, kendini bir başkasının varlığında daha az eksik hissediyor. Sonra o ses kesilince, kendi içindeki sessizlikle baş başa kalıyor.Ne tamamen yalnızlığı seviyorum ne de kalabalıkları. İkisinin arasında, ait olduğum yeri arayıp duruyorum.
Duygu ve Düşünce
Reklam
Belki...
Belki bi’ yarası vardı, adı “intikam”dı benden çok önce… Belki unutmak içindi, çabuk geçer sandı; canımı yaktı, ah.
Müzik
İnsan en çok nerede kaybolur?
Ya kabul edilmek uğruna kendini bastırmanın acısını yaşayacaksın, ya da kendin olup kabul edilmemenin acısını yaşayacaksın.
Alıntı
Minicik bi dertleşme :)
Hayatımın garip bir dönemindeyim. Ne mutsuzum ne de mutlu…Sanki iki duygunun arasında, adı konulmamış bir yerde bekliyorum. Çok şey yaşamış gibiyim ama hiçbir şey öğrenememişim gibi. Herkes ilerlerken ben aynı yerde kalmışım da zaman bensiz geçmiş gibi. Bir şeyleri istemeye gücüm yok;vazgeçmeye ise cesaretim… İçimde sürekli susan ama hiç susmayan bir kalabalık var. Herkes, “İpleri eline al.” diyor. Oysa ben, ne zaman bıraktığımı bile hatırlamıyorum.
Duygu ve Düşünce
Sonu belli olan yollarda yürürken geri adım atmak, ileri gitmektir. O yolun başıdır aslında, başkası için yürüdüğün yolda geriye dönmek insanın kendi içine doğru yürümesidir.O yol seni sana getirecektir.
Alıntı
Reklam