O bana hızır ile mahcup arası bir perdeden baktı .Ben de suratımı küstüğümü düşünüp üzülmesine mani olacak ama marifetinden hoşlanmadığımı da unutturmayacak bir ölçüyle astım.
 Benim için öfke başka ruh hallerinin çaldığı bir alarmdı ve ötmeye başladığında en çok kendimi delik deşik ediyor ,yeri geldiğinde fiziksel acının kudretinden, hiç değilse görülebilen, görülebildiği için pansumanla iyileşebilen yeni yaraların meşguliyetiinden medet umuyordum.
Kader ,aydınlık zindanım , revnaklı karanlığım . Bana şu dünyada görüp görebileceğim en büyük iyiliği yapan ama yiyebileceğim kazıkların da en kallavisini atan hakkaniyetli arkadaşım.