Sırf birisini kaybetmek istemediğin için daha fazla anlayışlı ve affedici olmaya çalıştıkça, karşındakine de hak vermeye, düzeltir sanarak konuyu kapatmaya çalıştıkça, kimse seni kaybetmekten de incitmekten de korkmamaya başlıyormuş. Hayattan aldığım en büyük derslerden biri bu.
Herkes her şeyi istediği ve işine geldiği gibi anlamakta özgür. Beni yeterince tanıyamamış ve anlamamakta ısrar eden kimse için çaba sarf edemem. Beni tanıyan zaten sınırlarımı bilerek davranır. Anlamak isteyen sessizliğimden bile bir anlam çıkarır. Zorlamaya gerek yok bazen.
"Aslında, hiç kimseyi sevmiyordum. Çünkü insanlar beni incitiyordu. Onlarla ilişkilerimi bir türlü ayarlayamıyordum, doğal davranamıyordum. Bu yüzden insanlarla görüşmek yerine, durmadan film izliyordum."