Helbesta Roje
@Rsllarslan
Kişinin ıstıraplarını hayatında bütünleyici ve bir anlamda arzu edilebilir bir unsur olarak onaylaması karakterin kuvvet ve büyüklüğünün bir işaretidir.
Reklam
Dünyada İyilik mi yoksa kötülük mü daha fazladır sorusunu tartışmak tamamen lüzumsuzdur, çünkü safi kötülüğün mevcudiyeti meselenin çözümünü tayin eder zira kötülük onunla birlikte veya ondan sonra varolan iyilikle asla def edilemez ve dolayısıyla asla dengelenemez.
Kıymeti yoktur tek bir ıstırap karşısında binlerce hazzın.
Çünkü binlerin mutluluk ve neşe içerisinde yaşamış olması asla tek bir kişinin ıstırabını ve can çekişmesini telafi etmeyecektir; nasıl ki hali hazırdaki iyiliğim daha önceki ıstıraplarımı yaşanmamış hale getirmezse. Dolayısıyla dünyadaki kötülük olduğundan yüz kat daha az olmuş olsaydı bile onun safi mevcudiyeti değişik şekillerde dile getirilmiş bir hakikati... yani dünyanın varlığına sevinmemeli bilakis üzülmeliyiz: onun varolmaması varolmasına tercih edilirdi; o aslında varolmaması gereken bir şeydir...(i) tespit ve teyit etmek için ye terli olurdu.
Her şeyden evvel hiçbir insan mutlu değildir; bütün hayatı boyunca hayali bir mutluluk peşinde koşup durur, onu nadiren ele geçirir ve ele geçirse bile, geçirmesiyle birlikte bir yanılsamadan, bir düş kırıklığından başka bir şey kalmayacaktır geride; ve kural olarak sonunda bütün umutları suya düşecek ve limana bir enkaz halinde girecektir. O halde yalnızca her an değişip duran şimdiden ibaret olan ve şimdi sona eren bir hayatta mutluluk olmuş mutsuzluk olmuş hepsi birdir.
Mutlu bir hayat imkânsızdır; insanın erişebileceği en iyi, en fazla şey bütün insanlığın hayrına olacak bir işte ve bir yolda ezici talihsizliklere, bunaltıcı güçlüklere karşı mücadele eden ve her ne kadar eline sadece önemsiz bir ödül ya da hiçbir şey geçmese de sonunda bundan galip çıkan kimsenin yaşadığı gibi, kahramanca bir hayattır.
Reklam