"Ben" demek zaten vahimken, "benim" demek daha da vahim, zira bu fazladan bir çöküntüyü, dünyaya daha güçlü biat etmemizi gerektirir. Hiçbir şeye sahip olmadığımız, hiç olduğumuz fikri bir tesellidir; en büyük teselli ise bizzat bu fikir karşısında kazanılan zaferde yatar.
Enine boyuna düşünüldüğünde, hiçbir şey olmaması en iyisidir. Eğer bir şeyler olsaydı, onu kavrayamamanın idrakiyle yaşardık. Madem hiçbir şey yok, tüm ânlar mükemmel ve boştur, öyleyse onlardan zevk alıp almamamız arasında fark da yoktur.