Rüveyda
@Ru_______
Öğretmen
İstanbul Üniversitesi
İstanbul
Malatya
9 kütüphaneci puanı
3625 okur puanıAralık 2018 tarihinde katıldı
Her şeyi anlayabilmenin tek yolu kendini yok etmektir, gerçek varoluş budur ve ben tam da bu eşikte duruyorum.
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Daryl R. Van Tongeren’in kaleme aldığı Tevazu kitabı, adından da anlaşılacağı gibi tevazu kavramını merkeze alıyor. Modern dünyada öne çıkan narsistik eğilimlere karşı, tevazunun nasıl bir denge unsuru olabileceğini anlatıyor. Yazar, tevazunun zayıflık değil; içsel bir güç ve derin bir erdem olduğunu savunuyor.
Kitapta yer alan tespitler yer yer etkileyici olsa da, anlatım tarzı zaman zaman okuru zorlayabiliyor. Özellikle aynı fikirlerin sık sık tekrar edilmesi, okuma deneyimini monotonlaştırıyor. Bu durum, kitabı bitirmemi oldukça geciktirdi. Yarıda bırakmamak için kendimi zorladım. Güzel düşünceler vardı ama tekrarlar o fikirleri sıradanlaştırdı.
Ayrıca konunun akademik bir dille ele alınması, belki de kitabın duygusal gücünü zayıflattı. Tevazu gibi kalbe dokunan bir erdem, daha içten ve edebi bir anlatımla işlenmiş olsaydı, çok daha etkileyici olabilirdi. Yazarın psikoloji alanındaki uzmanlığı kitabı teorik açıdan zenginleştirmiş olsa da, sıcaklık arayan okur için bu dil biraz mesafeli gelebilir.
Bu kitabı “Evladım Sana Diyorum” kitap okuma kulübüyle birlikte okuduk. Grup halinde yapılan inceleme, farklı bakış açılarını görmek açısından güzel bir deneyim oldu. Kitap üzerine yapılan sohbetler, bazı bölümlerde değinilmek istenen noktaları daha iyi anlamamı sağladı.
Sonuç olarak, Tevazu önemli bir konuya değinen ve yer yer güçlü mesajlar veren bir kitap. Ancak anlatım tarzı ve tekrarlar, bazı okurlar için okumayı zorlaştırabilir. Psikolojik yaklaşımlara ilgi duyanlar için faydalı olabilir, ama daha edebi ve akıcı bir dil bekleyenler için biraz sabır isteyen bir okuma olacaktır.
Peyami Safa’nın Fatih-Harbiye adlı romanı, bireyin içsel çatışmasını toplumsal dönüşümle ustaca harmanlayan eserlerden biri olarak dikkat çeker. Romanın merkezinde yer alan Neriman karakteri, yalnızca bir genç kız değildir; o aynı zamanda bir dönemin, bir milletin, hatta bir medeniyetin içinden geçmekte olduğu kırılmayı temsil eder.
Fatih, geçmişin ağırbaşlılığı, aile değerlerinin ve inancın sembolüdür. Harbiye ise yeniye, Batı’ya, modern yaşamın cazibesine açılan bir kapı. Neriman’ın bu iki dünya arasında yaptığı yolculuk sadece fiziksel bir geçiş değil, aynı zamanda bir kimlik arayışının, bir yüzleşmenin izini sürer.
Roman, Batılılaşmayı sadece kıyafet ve müzikle tanımlayan sığ bir modernleşmenin eleştirisidir. Harbiye’nin parıltılı salonlarıyla Fatih’in mütevazı evleri arasında yaşanan bu ikilem, aslında şekille öz, görünüşle derinlik arasındaki farkı da ortaya koyar. Neriman’ın Macit’e duyduğu hayranlık zamanla bir yabancılaşmaya dönüşür. Şinasi’nin sadeliği ise başta sönük görünse de zamanla içtenliğin ve samimiyetin sembolüne dönüşür. Peyami Safa burada çok önemli bir mesaj verir: Göz kamaştıran her şey gerçeği yansıtmaz; bazen hakikat en sade olandır.
Romanın dili, olayları anlatmakla yetinmez; okuyucunun ruhuna dokunur. Neriman’ın iç hesaplaşmaları, sadece onun yaşadığı bir çelişki değil; bugün bile birçok insanın benliğinde süregelen Doğu-Batı geriliminin yankısıdır. Kimliğimizi belirlerken neyi referans almalıyız? Köklerimizi mi, hayallerimizi mi? Gelenekten mi beslenmeliyiz, yoksa değişimin akışına mı kapılmalıyız?
Belki de Fatih-Harbiye, en çok bu yüzden hâlâ günceldir. Çünkü herkesin içinde bir Fatih vardır; ait olduğu yer, alıştığı değerler… Ve herkesin içinde bir Harbiye vardır; merak ettiği yenilikler, olmak istediği yer. Neriman’ın hikâyesi, tam da
