Rüveyda
@Ru_______
Öğretmen
İstanbul Üniversitesi
İstanbul
Malatya
9 kütüphaneci puanı
3625 okur puanıAralık 2018 tarihinde katıldı
“Offf Çok Sıkıldım!” adlı bu kitap, Halenür Çalışan’ın kaleme aldığı ve Tuğrul Karacan’ın özgün çizimleriyle hayat bulan bir çocuk kitabı. Kitap, çocukların hem eğlenip hem de kendilerini bulabilecekleri bir eser olarak dikkat çekiyor.
Ana karakterimiz Asiye, meraklı ve biraz da mızmız bir çocuk. Hikâye boyunca onun içsel sorgulamaları, sıkılgan ruh hali ve etrafında olup bitene karşı geliştirdiği yaratıcı tepkiler okuyucuyu hem güldürüyor hem de düşündürüyor. Yazar, Asiye’nin sıradan bir gününden yola çıkarak çocukların dünyasına hitap eden özgün bir anlatı sunuyor. Kitap, çocukların sıkılma duygusunu anlamlandırmaları ve bu duygunun nasıl bir yaratıcılık kaynağına dönüşebileceği üzerine ilham veriyor.
Çizimler, hikayeyi mükemmel bir şekilde tamamlıyor. Tuğrul Karacan’ın renkli ve detaylı çizimleri, Asiye’nin dünyasını daha canlı ve eğlenceli bir hale getiriyor. Özellikle görsellerin dinamik yapısı ve ifadeler, çocukların dikkatini hikayeye daha çok çekiyor.
Kitap, yalnızca çocuklara değil, yetişkinlere de keyifli bir okuma deneyimi sunuyor. Çünkü sıkılmanın, herkesin hayatında yeri olan evrensel bir duygu olduğunu anımsatıyor. Ayrıca, sıkılmanın yaratıcılığı tetikleyen bir süreç olabileceğini göstermek açısından da değerli bir mesaj taşıyor.
Sonuç olarak, “Offf Çok Sıkıldım!” çocukların hem eğlenceli vakit geçirmesini hem de duygularını anlamlandırmasını sağlayan etkileyici bir kitap. Kendini tanıyan ve yaratıcı yönlerini keşfetmek isteyen her çocuk (ve içindeki çocuğu yaşatan yetişkinler) için bu kitabı öneriyorum!
Reklam
Aytmatov’un, bir at ile bir insanın dostluğunu anlatırken aynı zamanda toplumsal değişimlere, hayal kırıklıklarına ve insanın çaresiz mücadelesine dokunan bu eseri, bana hem içsel bir sorgulama hem de yoğun bir hüzün bıraktı. Her sayfada, doğanın ve sadakatin yüceliğini hissederken, insanın sistem karşısındaki yalnızlığına tanık oldum. Özellikle Gülsarı’nın ölüme yürüyüşü, bir vedadan çok daha fazlasını ifade ediyor; hayallerimizin, özgürlük arayışımızın ve sevdiğimiz her şeyin zamana yenik düşüşünü hatırlatıyor.
Hikaye, yaşlı bir at olan Gülsarı’nın ölüm döşeğinde Tanabay ile birlikte geçmişe yaptığı bir yolculukla başlıyor. Gülsarı, bir zamanlar özgürlüğün ve güzelliğin sembolüyken, ağır yaşam koşulları onu yavaş yavaş tüketmiştir. Tanabay ise hayatını Sovyet rejiminin baskıları altında geçirmiş, inandığı değerler için mücadele etmiş bir çiftçidir. Tanabay’ın Gülsarı’ya olan sevgisi, yalnızca bir insan ve bir hayvan arasındaki bağ değil, aynı zamanda insanın doğayla ve kendi iç dünyasıyla kurduğu bağdır. Roman boyunca Tanabay’ın hem Gülsarı’ya hem de geçmişine vedasına şahit oluruz.
Aytmatov, bu hikayede yalnızca bir dostluk öyküsü anlatmaz; aynı zamanda özgürlüğün, sadakatin ve insanın ideallerine olan bağlılığının anlamını sorgular. Gülsarı, insanın hayalleri ve doğanın duruluğu için bir metafor gibidir. Tanabay’ın Gülsarı’ya vedası, aslında bireyin kendi ideallerine ve kaybolan değerlerine vedasıdır. Aytmatov, okuru bu hüzünlü hikayeyle baş başa bırakırken aynı zamanda değişen toplum yapısını ve bireyin üzerindeki baskıyı sorgulamaya davet eder.
Kitapta, insan ve doğa arasındaki o ince ve kırılgan bağ ustalıkla anlatılır: “Atlar da insanlar gibi sever, insanlar gibi acı çeker. Ama insanlardan farkı, ihaneti bilmezler.” Bir diğer unutulmaz cümle ise Tanabay’ın
Propagandanın en büyük zaferleri, bir şeyi yapmakla değil onu yapmaktan kaçınmakla kazanılmıştır. Gerçek yücedir, ancak pratik bir bakış açısından bakılacak olursa daha yücesi, gerçek konusunda sessiz kalmaktır.
Ne sebeple olursa olsun hatanızın üzerinde kare kare düşünmeyin. Temizlenmenin yolu çamurda yuvarlanmak değildir.
İvan Gonçarov’un “Oblomov” adlı eseri Çarlık Rusya’sında geçen bu roman, bir insanın içsel yolculuğunu, hayata bakışını ve eylemsizliğini çarpıcı bir şekilde anlatıyor. Okudukça, Oblomov karakterinin hareketsizliği, belki de çoğumuzun zaman zaman hissettiği, hayat karşısındaki durağanlığı sembolize ediyor.
Oblomov, sıradan bir soylu olarak karşımıza çıkıyor. Hayatın temel gerekliliklerine karşı bile kayıtsız kalan, harekete geçmekte zorlanan, derin bir tembellik içinde yaşayan bir karakter. Roman, Oblomov’un yaşamını ve bu yaşamın çevresindekilere etkilerini inceliyor. Gonçarov, aslında toplumsal ve kişisel çöküşün simgesi olarak Oblomov’u yaratmış. Eser, insan ruhunun derinliklerinde gezinen, bazen kendimizden parçalar bulduğumuz bir hikaye.
Kitap boyunca, tembellik ve eylemsizlik üzerine düşünmeye sevk ediliyoruz. Oblomov’un hareketsizliği, bir noktada bireysel bir sorun olmaktan çıkıp, dönemin aristokrasisinin yozlaşmasına, toplumun yavaş yavaş çökmesine bir eleştiri niteliği taşıyor. Bir yandan da Gonçarov, Oblomov’un tembelliğinin kökenini sorgularken, ona karşı derin bir empati beslememize neden oluyor.
Kitap bittiğinde, insanın kendi iç dünyasına yaptığı yolculuğun ve bu yolculuktaki seçimlerinin hayatını nasıl şekillendirdiğini yeniden düşünmeye başlıyorsunuz. Oblomov, sadece bir insanın hikayesi değil; toplumun, sınıfların ve bireyin kendi içsel çatışmalarının derin bir çözümlemesi.
Kitaptan Alıntılar:
“Oblomov’un hayatta gerçekleştirdiği en önemli eylem, eylemsizlikti.”
“Yaşamayı ertelemek, hayatın akışını kaçırmaktır.”
“Tembellik, yalnızca eylemsizlik değildir; tembellik, ruhun ölümüdür.”
“İnsan, kendi zindanı içinde bir özgürlüğe mahkumdur.”
“Hayat, çoğu insanın onu yaşamaktan kaçındığı büyük bir sorumluluktur.”
“Sevgi, bazen hayatın yükünü hafifletmez,
Reklam