Bir kişi bir kurdu güzelce beslerdi. Kurtta onun her dediğini yapardı. Kurt tokken sahibini yemeğe kalkışmaz hatta onu dişiyle bile tutmazdı. Sahibi kurda etleri yedirir ve onu kendisine minnet ettirmeye çalışırdı. Bir gün kurt için herhangi bir gıda bulamadı. Kurt aç olduğu için sabredemedi. Kendisini besleyen sahibini güzelce yedi. Karnı doyunca da ne güzel doydum dedi. Kurt karnını doyurmak için uğraşır. Değilse yabancıyı veya tanıdıgı nereden ayırt edecek! Başkasını yedirmek için kendine sakın kurdu arkadaş etme. Küfür işi başkadır sen onu iman sanma. Zalimi de asla Müslüman sanma.
“Papağan boş şeyler söylemekten usanmaz hiçbir şey bilmez benden öğrenmez. Her gördüğüne talihsizliğini anlatır iyiliği ve güzelliği verir acizliği ve değersizliği alır. Hiçbir işinin başı sonu yoktur. Kişinin kıymetini hiç bilmez. Bu kafesten ovaya uçlı bu papağanın komşuluğundan kaçmalı.”