Rugeyye falan işte
@Rugi
Sorgulanmamış bir hayat, yaşanmaya değmez.
Sünnîler ve Şiîler arasında fıkıhla ilgili en önemli ayrıcalıklardan biri, Kur'an'da belirtilen farz hisseler dışında mirasın taksimidir. Sünnîlere göre, mirasın kalan kısmı baba tarafından akrabalar arasında dağıtılır. İmamiyye'ye göre ise karı koca dışında asıl pay sahipleri arasında bölüştürülür. İmamiyye, baba tarafından akrabalara mirasta öncelik verilmesini reddetmiş ve belirtilen alacak sahiplerine kadın/erkek tarafı ayrımı yapılmadan dağıtılması gerektiğini söylemiştir. Yine onlara göre tek oğul mirasın tamamını alırken, tek kız da aynı hakka sahip olur.
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Sünnî anlayışın aksine, masum olduğuna inanılan imamların sözleri Hz. Peygamberin sünnetine ilâveten fiilleri ve takrirleri hadis ve sünnet olarak kabul edilmektedir. Bu durum kontrolü imkânsız bir saha açmaktadır. Çünkü masum imamlar adına uydurulan binlerce söz Şiî hadis kaynaklarına hadis olarak girmiştir.
Dikkat çekici olan, İmam Sâdık ile aynı asırda yaşayan Abbasî halifelerinin, hatta on birinci imama kadar yaşayan Halifelerin hiçbiri o dönemde bilinen dört mezhepten birine bağlanmamışlardır. Dolayısıyla İmam Cafer Sâdık veya onun soyundan gelen evlatları, fıkhî bakımdan takiyye yapmak zorunda kalmamışlardır. Bunun aksi doğru olup Ehli Beyt İmamlarıyla aynı dönemlerde yaşayan Abbasî halifeleri yönetiminde Şia dışındaki mezhep sahipleri baskıya maruz kalmışlardır.
Hicrî beşinci yüzyılda üç büyük bilginin; yani el-Müfîd, el-Murtazâ ve et-Tûsî öncülüğünde kurulan Usulcü(İçtihatçı/Yenilikçi) Okul, bu geleneksel anlayış ile mücadele etmiş ve Ahbarîleri gerileterek sonraki yüzyıllarda Şiî düşücesine egemen olmuştur. Buna paralel olarak Kur'an'ın açık anlamının delil olamayacağına veya Kur'an'ın vasıtasız anlaşılamayacağına dair var olan inanış da zayıflamaya başlamıştır.
İlk devirlerde yaşayan Ahbarîler, Kur'an'ın zahiri ile amel etmenin geçerliliğinden kuşku duyar, doğrudan zahiri yani açık anlamı ile hareket etmeyi caiz görmezlerdi. Onlara göre Kur'an, ancak Ehli Beyt imamlarının rivayetlerine ve tefsirine bakılarak anlaşılabilirdi.
Ahbarîyye: İmâmiyye Şîası içinde, dinî hükümlerin tek kaynağı olarak sadece kendi imamlarının rivayetlerini esas kabul edenlere verilen ad.·Kitabı okudu