Ruhi Demir
@RuhiAsel
Ben dünyadan ziyade kafamın içinde yaşayan bir insanım...
Tcdd Taşımacılık A.Ş İstanbul Teknik Hizmetler Servis Müdürlüğü
Lisans
İstanbul
Kocaeli, 23 Ağustos
28 okur puanı
Aralık 2019 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Dünyada her varlığın işi, yok olmak sırasını beklemek değil midir? Bazı şeylerin ölümü ne uzun sürüyor!
Ve ölüsü ne kadar asırlar gözler önünde duruyor! Baalbek, Teb harabeleri, insan mumyaları, müzelerdeki hayvan fosilleri, sosyal olarak yok olma korkusunu asırlarla çeken milletler gibi...
Allah'ın bu harap evi yine kimsesiz değildi. Etrafını ölüler sarmıştı. Bu ayakta duran, eğilmiş, yıkık, yazılı, çiçekli, Küfeki taşlarının altında toprak olmuş cesetlerin çürümez ruhları etrafı dinliyor, gelen gideni görüyor gibiydiler. Sanki hayat orada maneviyatla maddiyata ayrılarak iki kat oluyor. Bir kısmı meydanda kalıyor, diğeri öte âlemin sırlarına karışıyor. İnsan bir mezar gördüğü vakit iki hayat düşünüyor. Ne kadar serbest fikirli olsa ölümün bilinmezi önünde irkiliyor. Bu ikiliği düşünmekten kendini alamıyor. İki hayat ki biri içinde bulunduğumuz an, diğeri her nefeste varlığımızı yakalayan bir esrar kuyusu... Fakat bu mezarlar gelenin geçenin nazarı önünde o kadar eskimiştiler ki onlara bir "Fatiha" sunmaya herkes üşeniyordu.
İnsan harabe ve mezar görmekten niçin hüzün duyar? Mağdur yapıların geleceklerini gördüğü için değil mi! Ömrün sonu, âlemin nasibi bundan başka bir şey mi? Hep harap olmak için yaşamıyor muyuz?
Reklam
Boşa geçiyor ömür..
Sığamadık ne hayata,
Ne hayatımızdaki insanların hayatına...
Ya fazla geldik,
Ya eksik kaldık,
Kendimize de yetemedik...
Çocukluğumu özledim...
Yara bere içindeki dizlerimi,
Pamuk helvaya yapışmış suratımı,
Elma şekerine bulanmış ağzımı,
Yaramazlık yaptığımda annem görmesin diye saklandığım kapı ardını...
Oysa...
Çoktan sobeledi hayat...
-Nazım Hikmet
"Mutlu ve gamsız bir adamın gömleğini giyerse Şah babam ölümden kurtulacak" dedi.
Mutlu adam cevap verdi:- "Ne yazık ki gömleğim yok."