Rukiye GÜL
@Rukiyyee
‘Biliyorum,’ diyordu annesi, mezarlıkların sessizliğinden daha sessiz yerler var; hapishanelerin karanlığından daha karanlık yerler var; ama sen korkma, ben seni şafakta doğurdum. Tanrı’nın inkar edildiği yerlerde, Tanrı’nın ismi yasaklandığı yerlerde gönlünü yarınların şafaklarına düğümleyip, Ben aydınlığın insanıyım, de kendi kendine, diyordu annesi ve içinde annesinin sesini duyduğu anlarda, gittiği yerde kendisini ölüm bekliyorsa bile, ölecekse bile, annesinin ruhunda yaşayacağına inanıyordu Teğmen Tavlı.
Sayfa 61
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Belli bir bozgun yaşamışız
Her şeye ölüm dadanmış sanki
Kadınlar ki anne olmamak için direniyorlar
Erkekler ki savaşmayı tümden unutmuşlar
Çocuklar zaten hiç çocuk olmuyorlar
Çocukluk kalkmış dünyadan gibi
Her çocuk antik çağ filozoflarından bir kalıntı sanki.
Sayfa 102
Dini bilgi, kişisel veya grupsal çıkar aracı haline dönüştürüldüğünde artık dinin kendisinden de bahsetmek mümkün olmaz. Zira dini bilgi, rahatlıkla eğilip bükülen, tüketilen, keyfi kullanılabilen bir şey haline geldiğinde dinin öngördüğü hakikatler buharlaşır.
Nasihatimdir, vasiyetimdir
Güneş her gün daha mütekâmil bir dünyaya doğmaz. Tarih ezelden ebede dümdüz uzanan doğrusal bir hat değil, devirli bir oluşumdur. Gün olur, en gerideki en öndekinden ileride olur. Aristarkus, Kopernik’e “zıpçıktı astrolog” diyen devrimci Martin Luter’den daha ilericidir. Ahmet Yesevi, Kadızade Mehmet’in çok ötesinde. Siz istihkâmlarınızı güçlendirin, zor zamanları fırsata çevirin. Benim yaşıma geldiğinizde, benim hiç olamadığım kadar hakîm, fehîm, müstakîm, emîn, mekîn ve metîn olun.
Aziz ülkemize gelince, ille de bir şeye benzetecekseniz, her budağından sürgün atan salkım saçak bir böğürtlen çalısına benzeteceksiniz Türkiye’yi. Bir sürgünü çiçeğe dururken, diğerinin kurumakta, ötekinin meyve vermekte olduğunu görün. Tek bir sürgüne takılıp kalmayın, bütüne bakmayı adet edinin. Unutmayın ki düz akılla anlaşılmaz, pergele, cetvele gelmez, kendisine has bir kimliği vardır, Türkiye’nin. Batmaz. Batarsa, okyanuslar taşar. Mademki son temsilcileriyiz Gezegen’in iyiliği için yaşatılması elzem bir medeniyetin, bizi durduracak tek “gerçek”, soğuyan Güneş’in dünyamızı yarı yolda bırakması ihtimali olmalı.
ALEV ALATLI