Rukumay
@Rukumay
“Sabahları hepinizden biri gibi yaşıyorum; fakat burada ikinci karakterimle var oluyorum. İçimdekileri filtresiz paylaşmak, kitaplar hakkında bilgilenmek hoşuma gidiyor. Bir de acemice bir şeyler yazıveriyorum.”
4 okur puanı
Mayıs 2025 tarihinde katıldı
Reklam
Zamanın tam ortasında olduğumu ve hiç bitmeyeceğini düşünüyordum.
Şimdi geçmişe bakıyorum; ne çok yol katetmişim.
Ama zihnimde hâlâ aynı yerde sayıyormuşum gibi hissediyorum.
Çocukluğum çok uzakta… 16-17 yaşlarımı çoktan geçmişim.
20’lerime buruk bir veda etmeme iki yıl kaldı.
Yıllarca zaman, benim için gelip geçen bir şey değildi sanki.
Şimdi saçıma aklar düştükçe, zamanın da gerçekten geçtiğini anlıyorum.
İçimde garip garip hüzünler var.
Arabamı herkesten gizli, çocukluğumun geçtiği mahalleye sürüyorum. Oynadığım parka bakıyorum, yerinde yok. Oturduğum eve bakıyorum, değişmiş. Tanıdığım kimse yok. Okulumun bahçesinde koşturan başka çocuklar var artık. Gizlice mezara gidiyorum; başka sırdaşım yok, anlatacak kimsem yok, ağlayacak kimsem yok. Ağlıyorum… Sonra iki ekmek alıp hiçbir şey olmamış gibi eve dönüyorum.
İnsan olmak tüm acıları karanlığına saklamak mı?
İnsan olmak kalabalıklarda dimdik yürümek mi?
Niye maskelerimizi zırh gibi giyiniyoruz üstümüze?
Niye bu kadar insanın içinde yapayalnızız?
Niye hâlâ eski dizileri, müzikleri izleyip hüzünleniyorum?
Bu genç yaşta içimin niye bu kadar yaşlandığını bilmiyorum ama insan olmanın acıdan geçmek olduğuna inanıyorum…
Reklam