Rumeysa rmy
@Rum_rmysa
“Momento Vivere”
Şu anda okuduğu kitap
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
Bazen de ihtiyacın olan tek şey titremeyen bir el ve düzgün bir fırçadır… Çünkü titreyen bir el bozuk bir fırça ile düz bir çizgi çizemez…
Hayatımın en özel çabasıydı… Sadece ipini aramak için bile günlerce dolaşmıştım Siirt sokaklarında… Her bir ilmeği için iki düğüm… Tam bir ayımı almıştı tamamlamak… Uygun çerçeve için bile günlerce gezdim… Dolap içlerinde kalmış… Bazen en çok özendiğimiz şeyleri dolap içlerinde, günyüzü görmeden eskitiyoruz işte…
Çiçeklerimle konuştum bugün… Beraber “remembrance” dinledik…
Çok uzun zamandır onlara gereken özeni göstermemişim… Solmaya yüz tutmuşlar… Su vermek bakmaya yeter sanmışım…
Çiçeklerimle konuştum bugün… Birbirimize ne kadar benzediğimizi fark ettim… Hasar almamış tek bir yaprağımız kalmamıştı… Hepimizin boynu bükük sessiz bir ölüm bekler gibiydik… Su almak yeter sandık… Oysa özenilmeye ihtiyacımız vardı… İlgilenilmeye… İhtiyacımızın bilinmesi gerekiyordu… Bazen güneş, bazen toprak… Bazen üzerimize biriken tozu kiri dışarı atarak…
Çiçeklerimle konuştum bugün… Onlara özendim… Tek tek tüm yapraklarını okşadım, tozlarını temizledim… Hepsine su verdim… Azalmış topraklarına yenilerini ekledim… Sevgiyle yeniden baktım onlara… Sımsıkı kapattığım perdeleri açtım… Bıraktım özgürce güneşe kavuşsunlar…
Çiçeklerimle konuştum bugün… Onlara kendim için de söz verdim…Furuğ Ferruhzad’ın da dediği gibi…
“Ellerimi bahçeye ektim
Yeşereceğim…”
Bir duruşu olmalı insanın,
bir bakışı, bir anlayışı,
bir aşkı, bir davası olmalı.
Gökyüzüne bakmayanların
kalbi daha çok kirlenir.
Ve insan en çok göğe vurgun.
Sonra zifiriliğe, şiire
ve hep Allah’a….
Uçmayı öğrenmeden, göçmeye mecbur
kalmış bir kuş gibi kalbimiz.
Ah şu yalnızlık kemik gibi
ne yana dönsem batar.
Çünkü kırıldım, avuç uçlarıma kadar…
Şu küçücük kalpte nice hakkın yüklü…
Beni kabullen, kendini
yanına al, gidelim…
Çıktığım her yerin kapısını
sert kapatmamla tanınırken,
senin kapın çarpmasın diye
arasına elimi koydum…
Şimdi yoksun üstelik uzaktasın….
Ellerin yapayalnız biliyorum.
Gözlerin dalıyor yine.
Hep benim için olmalı….
Yine de biri çıksa, nasılsın dese
alışkanlıkla iyiyim diyeceğim.
Neyse…
Bitti o şiir!
Başka mısra gerekmez.