Ben özgür bir insanım, buraya gelmek zorunda değildim dedim. Hep böyle düşünüyoruz, söylüyoruz ama yapmıyoruz. İnisiyatifimizi beynimizin içine sıkıca kapıyoruz, sanki içine girip ‘Hiçbir şey yapmak zorunda değilim, kendi seçimlerimi kendim yaparım, özgürüm’ diyebileceğimiz bir oda gibi. Sonra beynimizi o odaya terk ediyoruz.
Kadın olmak başlı başına ihtilaldi. Her gün bir zihni fethedip varlığını olduğun gibi kabul ettirmekle geçen gündelik ama sonsuza kadar süren bir ihtilal. Her gün yeniden başlayan, hiç bitmeyen bir direniş. İnsan yerine konulmanın savaşı! Kendi kadınlığından bihaber, dekolte vitrini gibi gezinen birçoklarının arasında engellere rağmen ilerlemeye çalışılan bir yoldu kadınlık.