Rumil T.
@Rumil_
Devran bî-sükûn...
Reklam
"Mavinin gökten ibaret olduğunu bildiğimiz zamanlar
Denizin tuzundan habersizdik ses etmezdi martılar..."
Sayfa 39
Puan vermedi
Oğuz Atay’ın Tutunamayanları, hayata, kelimelere ve kendine yenilmiş insanların iç dünyasını ironik ve hüzünlü bir dille anlatır. Bu roman, hiçbir yere ait olamayanların, her cümlede biraz daha düşenlerin, kaybolmayı bir varlık biçimi sayanların yaslı mizahıdır. Kahramanları ipin ucunu değil, ipin kendisini kaybetmiştir. Varoluş, kelimelerle delik deşik edilmiş bir yalnızlık şarkısına dönüşür.
Tutunamayanlar, insanın kendine bile tutunamadığı uçurumda dalgalanan ironik bir bayraktır: Her kelime bir yara, her yenilgi yeni bir suskunluk.
"Aşkı kelimelere sığdırmaya çalıştık, kelimelere sığmadı ama biz kelimelerde kaybolduk..."