İnsanı motive eden iki güç vardır. Bunların ilki, istek; ikincisi ise tapınmadır.
Bir şeyi ya kendimiz için ya da Tanrı (Allah) istediği için isteriz. Bu ikinci etken, varlığını kabul ettiğimiz kutsal ve soylu bir güce dayanmaktadır. Onu kendi varlığımızdan daha değerli sayarız. Birinci durumda biz "fayda" ile yüzyüze iken, ikinci durumda "değerle" yüzyüzeyiz. Yaşamın doğal cazibeleri ise insanı sürekli "fayda" yönüne çeker.