Gelgit yaşıyor zihnim, bu dünyaya bu çağa ait miyim?Ben kimim, neden varoldum. Bir bilinmezlik kuyusundayim ne sesimi duyan var ne de yardım eli uzatan ?Hayatım ellerimden sabun misali kayıp giderken hipnoz olmuş araba farına bakan tavşan misali seyrediyorum. Ne zaman bitecek bu curcuna ve ben ne zaman ait olduğum yere varacağım. Bir bilinmezliğin sancısını çekiyor ruhum.
İnsan bir nutfeden var oldu iki nefsin birleşiminden . İki farklı ruhu taşıdı isteksiz bir yük yolcusu misali. Ne yükünü atabildi ne de kabullendi. Bu yükten kim sorumluydu isteği olmadan yük yüklenen mi nefsiyle o yükü yükleten mi?
Bütün çocukluk dönemi büyümeyi arzulamak ile geçer. Ben ne zaman aşık olacağım ben ne zaman özgür olacağımlarla doludur çocukluk yılları. Büyüyünce anlar insan özgürlüğün esaret , aşk denilen şeyin körü körüne bağlılık olduğunu.