Yokluk, kalbimde kayıp bir ada
Çekiyor beni kendi kıyılarına
Yalan söyler bu dalgalar
Belirir kaybolur birini yakalar
Bu deniz, bu evren hepsi bir rüya
Çekiyor seni kendi karanlığına
Önce hissederek öğrendiğin, bazen mecbur kalışın ve ayak uyduramayışın, sonrasında başkaları için tercih edilebilir kimse olduğunda sadece onu tercih etmek istediğin, sığındığın nacizane duygudur yalnızlık.
Nedendir bilmiyorum ama kurudu kasımpatılar, sulamayı hep sen hatırlatırdın. Piyanoyu satacağım senden başka kimse çalmayı bilmez bu evde. Bir de elimde olmadan hep geçip oturduğun tekli koltuğa takılıyor gözüm... Ben her ne kadar çabalarsam çabalayayım, her şey seni anımsatmak için anlaşıp bir araya geliyor gibi ne tuhaf...
Benimle dalga geçer gibi, o mavi taşları anlatıyorsun. Ne o mavi taşlar ne öve öve bitiremediğin denizi ve antik yapıtları umumdaydı oysa. Ah bilemez miydin ki, sadece ve sadece senin uğruna gelebilirdim oraya.