Adnan Öztürk
@Rustin_Cohle
Selam olsun içli insanlara, gerçekten yaşayanlara.
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
Savaş hakkında çokça kitap okudum ama böylesini kesinlikle okumadım...
Öncelikle kitabın anlatım, üslup, içerik bakımından neredeyse kusursuz olduğunu söylemeliyim içerdiği alegoriler kesinlikle parlak bir zekanın ürünü olduğunu gösteriyor. Ayrıca belirtmemde fayda var ki kendisinin hocası konumunda olan Gorki'den bambaşka bir fikri dünyaya sahip yazar, devrim öncesi Çarlık Rusya'sından da sonraki komünist Sovyetlerden de nefret eden yazar bu yüzden ekim devrimi sonrasında Finlandiya'ya taşınır zira Soljenitsin örneğinde olduğu gibi Sovyetler muhaliflere geçit vermez.
Neyse dönelim esere ve yazara Gorki Rus edebiyatında en sevdiğim yazardı onun o realist yönüne hayrandım ta ki Andreev'in keskin zekası ve muhalif yönüyle karşılaşana kadar cidden hayran bıraktı beni yazar daha öncesinde 
Şeytan'ın Günlüğü yarım bırakmıştım ama bu eseri çok daha ciddi bir noktadaydı bence. Salt bir savaş karşıtlığından çok daha farklı sorgulamalara itecek bir dil kullanmıştı yazar öyle ki altını çizdiğim, ünlemlediğim çok pasaj oldu kitapta.
Söylemekte fayda var bu kitap üzerinden sosyolojik analiz yapmakta mümkün psikolojik analiz yapmakta mesela sosyolojik açıdan beni düşündüren şeylerden birisi şu oldu, neden bizde bu kadar güçlü bir savaşa karşıtlık yok?, neden toplumun geneli yapılan savaşları içselleştirip sahipleniyor ? Hep hak uğruna savaştığımız için mi? İddialı bir fikir, yoksa gerçekten savaşçı bir toplum muyuz? Satırları okurken bir yandan da arka planda bu fikirler dönüyordu zihnimde.. Psikolojik açıdansa zihnimde ki karanlık dehlizlerde ki yıllanmış korkulardan bazılarını bu satırlarda gördüm ve ne yalan söyleyeyim bunu bu kadar üstün ve incelikli bir dille dile getirebildiği için kıskandım yazarı.
Kitabı tavsiye eden @foldsville abiye çok teşekkür ederim. Sizlere
Şeytan'ın Günlüğü yarım bırakmıştım ama bu eseri çok daha ciddi bir noktadaydı bence. Salt bir savaş karşıtlığından çok daha farklı sorgulamalara itecek bir dil kullanmıştı yazar öyle ki altını çizdiğim, ünlemlediğim çok pasaj oldu kitapta.
Söylemekte fayda var bu kitap üzerinden sosyolojik analiz yapmakta mümkün psikolojik analiz yapmakta mesela sosyolojik açıdan beni düşündüren şeylerden birisi şu oldu, neden bizde bu kadar güçlü bir savaşa karşıtlık yok?, neden toplumun geneli yapılan savaşları içselleştirip sahipleniyor ? Hep hak uğruna savaştığımız için mi? İddialı bir fikir, yoksa gerçekten savaşçı bir toplum muyuz? Satırları okurken bir yandan da arka planda bu fikirler dönüyordu zihnimde.. Psikolojik açıdansa zihnimde ki karanlık dehlizlerde ki yıllanmış korkulardan bazılarını bu satırlarda gördüm ve ne yalan söyleyeyim bunu bu kadar üstün ve incelikli bir dille dile getirebildiği için kıskandım yazarı.
Kitabı tavsiye eden @foldsville abiye çok teşekkür ederim. Sizlere
Dickens'ın okuduğum 2.kitabıydı sanırım ve yazarın üslubuyla alakalı zihnimde bir şeyler daha iyi oturmaya başladı diyebilirim. Yazarın Büyük Umutları'nı daha çok sevmiştim ama bu da güzel bir eserdi.
Öncelikle Dickens ve okuduğum diğer çağdaşları-19.yy başlarında doğmuş olanlar- ve özellikle Avrupa kıtasından olanları üslup bakımından çeşitlilik göstersede romanların nihayete kavuşması ama çok ama az mutlu sonla bitiyor, iyiler takımı mümkün olan en az kayıpla romanı mutluluk içinde sonlandırırken kötüler cezasını yine görece yumuşak olarak çekiyorlar, kötülerden iyilere bir geçiş söz konusu olabiliyor yani kısaca küçükken film izlerken o minik zihnimden filmin sonuyla alakalı ne kadar umut dolu sonları bekliyorsam o dönem yazarları bunu sakınmadan veriyorlar. Bu gerçekten uzaklığın en üst noktasına gözüm kapalı Dickens'ı koyarım şöyle ki kitaptaki karakterlerin yazgısını birbirine dolamayı çok seviyor yazar, kitabın başında alakasız görünen iki karakter kardeş çıkabilir veya bir akrabalık bağı ileride ortaya çıkabilir, çözülmesi için 20 parametrenin de olumlu olması gereken gizemler çözülür vs.
Gerçeklikle olan bağı çokça önemseyen bir okur olmama rağmen yazarın bu romanını sevdim en azından hayal gücümü genişletti diyebilirim. Bu pozitifliğin tam tersini de Caldwell'de görmek mümkün ne yazık ki o daha realist oluyor.
