Söyüdlü Arx romanı fikrimcə, Azərbaycan ədəbiyyatında lirik-psixoloji üslubun ən gözəl nümunəsidir. Düzdür, mən bu əsəri ilk dəfə orta məktəb vaxtlarında oxumuş və hələ o zamanlarımda oxuduğum bu kitabın indi mənə hissetdirdiyi duyğuların təmamilə fərqli gəlməyə başladığını gördüm. Məsələn, Nuriyyəni indi daha fərqli baxış pəncərəsindən baxaraq anlamağa başladım sanki. Əsər, Nuriyyənin daxili hisslərini və başına gələn əhvalatı nəql etməsi ilə başlayır. Romanda əsasən, kənd həyatının real mənzərəsi, zəhmətkeş insanların saf duyğularını və cəmiyyətdəki rolu ön plana çəkilir. Amma əsas motiv; Düşüncəmə görə, məhəbbət, sədaqət kimi saf duyğuların tərənnümü və həyatın mənası idi. Dil baxımından sadə, üsubu isə zəngin və lirik üslubun xüsusiyyətlərini özündə daşıyan möhtəşəm bir əsərdir. Ümumiyyətlə, İlyas Əfəndiyevin qələmini çox sevərək mütaliə edirəm. Özünəməxsus qələmi sayəsində bir çox mənəvi və eləcə də, sosial - fəlsəfi düşüncələrin zənginləşməsində əvəzsiz rolu vardır.
– Görəsən, necə olub ki, o ağac bu düzün ortasında bitib?
– Kim bilir, dünyada o qədər qəribə işlər olur ki.
"Doğrudur, əzizim, dünyada çox qəribə işlər olur."