Kaç ışık söndü gözbebeğimde..
Kaç soluk kesildi..
Kaç umut asıldı..
Bilmem bahar nasıldı bu şehirde..
Tam yürek erişmişken nazlı hayale..
Hakkımda ferman düşüp..
Başımıza üşüşüp..
Derdime tuz basıldı bu şehirde..
Gün gelir devran döner..
Adımıza türküler söylenir bu şehirde..
“İtiraf edilmemiş hiçbir his asla ölmez.” Bu böyledir. Bilinçaltı dediğimiz çöplük, tamamen ertelenmiş, bastırılmış hislerle doludur. Hepsi, orda öylece nefes alır ve bekler. En alakasız zamanı; rüyaları ve mutlu anları mesela. Söylemeli bekletmeden her şeyi, şuan!! Sigmund Freud