Bazı insan vardır, birden gidince onun gittiğini hiç kimse fark etmez, yokluğunu kimse duymaz. Bazı kimse de vardır, Bir yerde olmayınca, yani bir yerden azıcık uzaklaşınca yokluğu insanın yüreğine bıçak gibi saplanır.
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
Sana buraya bazı şeyler koyuyorum. Yol boyunca aklında olsun.
Lazım olursa açar okursun. Olmazsa da olsun, bir zararı yok
burada dursun.
Şuraya bir cümle koydum. Bırak, acımızı birileri duysun. Hem
zaten şiir niye var? Dünyanın acısını başkaları da duysun!
Acı mıhlanıp bir kalpte durmasın. Ortada dursun. Olur ya biri
eline alır okşar, biri alnından öper. Az unutursun.
Buraya tabiatı koydum. Ağaçları, suyu, ovayı, dağı. Onlar bizim
kardeşimiz, çok canın sıkılırsa arada onlarla konuşursun.
Buraya, küçük mutlu güneşler koydum. Günlerimiz karanlık ve
çok soğuyor bazı akşamlar, ısınırsın.
Buraya, bir inanç bir inat koydum. Tut ki unuttun, tekrar bak,
o inat neyse sen osun.
Buraya yolun yokuşunu koydum. Bildiğim için yokuşu. Zorlanırsa
nefesin, unutma, ciğer kendini en çabuk onaran organ, valla bak,
aklında bulunsun.
Buraya umutlu günler koydum. Şimdilik uzak gibi görünüyor,
ama kimbilir, birazdan uzanıp dokunursun.
Buraya bir ayna koydum arada önüne geç bak; sen şahane bir
okursun. Mesai saatlerinde çaktırmadan şiir okursun. N’olcak ki,
bırak patronlar seni kovsun!
Oysa herkes öldürür sevdiğini,
Kulak verin bu dediklerime,
Kimi bir bakışı ile yapar bunu,
Kimi dalkavukça sözlerle
Korkaklar öpücükle ölür
Yürekliler kılıç darbesiyle.
Kimi gençken öldürür sevdiğini
Kimi yaşlıyken.
Şehvetli ellerle boğar kimi
Kimi altından ellerle
Merhametli kişi bıçak kullanır
Çünkü bıçakla ölen çabuk soğur
Kimi yeterince sevmez, kimi fazla sever
Kimi satar, kimide satın alır
Kimi gözyaşı döke
Kimi kılı kıpırdamadan
Çünkü herkes öldürür sevdiğini
Ama herkes öldürdü diye ölmez.
İki kent arasındayım şimdi; biri bilmiyor beni, öteki artık tanımıyor. 
Jean-Paul Sartre
Jean-Paul SartreHepimiz misafiriz bu hayatta,
Gözümüzle gördüklerimiz,
Gönlümüzde sevgi hissettiklerimiz,
Dokunmaya kıyamadıklarımız,
Olmazsa olamayacağımızı sandıklarımız,
Herkes misafirdir şu gönlüme…
Ey deli gönül,
Sevmesini bilirsin de, bırakmak mı zor..
Sevgini görmeyeni, görmezden gelmek mi zor..
Sen sev yine de,
Bırak sevemeyenler düşünsün,
Sen gör yine de,
Bırak baktıkları yerde sadece kendilerini görenler düşünsün..
Bazen öğrenilmesi gereken,
Misafiri uğurlayabilmektir böylesine severken..
Ama her zorlukta bu hayata yüklenme,
Hayat acımasız değildir,
Hayat bir bilmecedir,
Aslında bu hayat misafirdir, çözmesini bilene…….!!!