Acısını esirgiyor ve harcamak için acele etmiyordu Vera.Demek ki insan zihninin derinlerinde ve yüreğinin orta yerinde düşman bir güç barınmaktaydı,ömrün yaz mevsiminde , vefalı kollarda,hatta kendi çocuklarının öpücüklerine boğulurken bile gözlerinin ferini söndürebilecek bir güç.
...arada bir onun yüzünü inceliyor ve nasıl olup da herkese çirkin göründüğüne şaşıp kalıyordu;mütevazı suskunluğu dilsiz otları,eski bir dostun sadakatini anımsatıyordu oysa.
Ne garip şey! Sabahtan akşama kadar hayatın kötülüklerinden söz etmelerine rağmen ondan ayrılmaya bir türlü karar veremezler. Ya şu an yaşadıkları hayat her şeye rağmen o kadar kötü olmamalı yahut da gelecekteki hayatlarının daha beter olacağından korkmuş olmalıdırlar.
Sayfa 185 - İş Bankası Kültür Yayınları·Kitabı okudu