Çok sakinim. İsterse aylar, yıllar gelsin daha; hiç bir şey vermem artık;artık benden hiç bir şey alamazlar. Öylesine yalnızım, öylesine bir beklediğim yok ki, karşılarına pervasızca çıkabilirim. Beni bu yılların içinden geçiren hayat, ellerimde, gözlerimde hala. O hayatı yenebildim mi, bilmiyorum. Ama var oldukça, içimdeki o “ben” diyen şey, istese de, istemese de, kendine bir yol bulmaya çalışacak o hayat.
Kazandıklarım bitti, yitirdiklerim kaldı.
Söylediklerim gitti, dinlediklerim kaldı.
Bir bilmek ülkesinin, düşün iline vardım;
Öğrettiklerim gitti, öğrendiklerim kaldı.