Varlık âlemindeki mutluluk, mahiyetten daha fazla hissedilen ve hayalden daha çok aynileşen bir olguydu, benim ruhum ise bu ikisi arasında gidip gelen bir berzahı yaşıyordu
Insanlar ve çağlar farklıydı fakat yaşananlar her zaman için aynıydı. Bir tarafta iyilik, öbür tarafta kötülükler yer alıyordu. Acı ve sevinç, hicran ve umut hep karşı karşıya geliyordu.
Bayağı bir zamandır bedenimin birçok yeri ağrıyor, nefesim kesiliyordu fakat kimseye söylemeye cesaret edemiyordum. Bana bir şeyler olduğunu hissediyordum. Durumum hiç iyi değildi. Akşamüzerleri elime bir şey alıp paramparça etmek istiyordum. Sebepsiz yere bir şey bahane edip ağlıyordum.