İnsan kimsesiz bir çocuk gibi ortada kalan kalbini avutmak ister. Bu sebeple de kendini ilk önce kendi gibi olan da arar. Alemde biricik olduğunu ilk onda hisseder. Biricikliğinin farkına varana hayrandır Çünkü aslında kendine hayrandır. Varoluşun en mütenasip varlığı olan insan, içinde biricik ve en özel olanı bulana ve bileni saplanıp kalır. Hiçbir zaman unutulmak istemez, daima aranmak, sorulmak, sevilmek, düşünülmek ve hissedilmek ister. İhmale ve unutulmaya dayanamaz. Başkasına tahammülü yoktur.