Fatma İpek
@STER_
Bay Uehara ile içmeye gittiğimde bile, payıma düşeni ödedim. Bundan dolayı nefret etti, ama ben payımı gururum yüzünden ödemiyordum. Onun alın teri ile kazandığı parayla bir içki içmek ya da bir kadını kollarına almaktı beni korkutan. Bay Uehara'nın yazdıklarına saygı duyduğum için böyle yaptığımı söylüyordum ama yalandı. Bunu yaparken ben de kendi kendimi anlayamıyordum. Ama bir başkasından geçinmek işkence olurdu. Hele bir başkasının kişisel emeği ile geçinmek iğrenç bir şey.
Sanırım ahlaksızlık da, duyarsızlık da, insanların birbirlerine verdikleri korku da, tüim ilkelerin bozulması da, bu inanlmaz düşünceden kaynaklanıyor; çaba ile alay edilircesine, mutluluğun yadsınmasına; güzelliğin kirletilmesine, onurun zifoslanmasına neden olan da o düşünce! Yüzyılın "kaygısı" da ondan doğdu.
Bu düşünceyi kötü bulmakla birlikte, beni yine de etkiliyordu; beni korkudan titretiyordu; ne yapsam sıkılıyordum; sürekli endişe içindeydim, kalbim çarpıyor, huzuru nerede bulacağımı bilmiyordum; sakenin ve
uyuşturucunun verdiği baş dönmesiyle bir süre soluklanıyor, o zaman da tam anlamıyla dağıtıyordum.