Sd
@S__D
342 okur puanı
Kasım 2020 tarihinde katıldı
“İnsan nelere sahip olduğunu kaybettikten sonra anlıyor.”
“Umut, her zaman kaygıdan biraz fazla olmalı. Başka türlüsü aptallık olur, öyle değil mi?”
Yüreğine bir ağırlık çöktü; bilinmeyenin, onu bekleyen nice güçlük ve engelin, gençliğin tasasızlığıyla vedalaşmanın ağırlığıydı bu.
Robert, toz grisi kadınların ve erkeklerin arasında bazen anne babasını görür gibi olurdu: Elindeki küreği başının üstüne kaldırmış genç ve güzel kadında annesini, kirli şapkası alnına düşmüş, yüzü mavimsi bir tabaka halindeki sigara dumanının ardında gizlenmiş adamda babasını arardı.
Yurtta diğer kayıp çocuklar arasında geçirdiği yıllarda annesiyle babasının yüzleri ve belleğinde onlarla ilgili ne varsa solup gitmişti. Anı olarak geriye yalnızca kalın bir palto, mutfak kokan bir önlük ve sarı ışığa gömülmüş bir merdivenin bulanık bir resmi kalmıştı. Merdivenin en üst basamağında camları ince ince çizilmiş bir gözlük duruyor ve kim bilir ne anlama geliyordu.