İsimsiz Kafe
Robert Seethaler
Reklam
Yorumlar ve İncelemeler
İsimsiz Kafeİnceleme
Simon Viyana’da bir pazarda günlük işler yapan bir adam. Sonra bir kafe açmaya karar veriyor ancak kafesine bir isim bulamıyor. İsimsiz kafe olarak kalıyor.
Kitap; Simonun ve kafeye gelen müşterilerin hikayeleri şeklinde ilerliyor. İnsanı yormayan, sakin dingin ilerleyen bir kitap. Zihnen ve bedenen çok yorgun olduğum bir zamana denk geldi keyifle okudum. Çok beklentiye girmeden, çerez niteliğinde bir kitap arıyorsanız şans verebilirsiniz.
Farklı kültürlerden yazarlar okumaya çalışıyorum ama çoğunlukla zaman kaybediyorum. Bu kitap da karakterleri o kadar yüzeysel anlatmış ki hiçbir derinlik yok, olaylara dair iç dünyalarına değinilmemiş. Sıradan bir konu ve işleyiş. Açılan bir kafeye gelen gidenin muhabbetleri ve hayatlarından kısa kesitler vermiş. Boş zamanlar için okunur.
‘Ne şey hüzünlü artık. Her şey hoş olmayan bir şekilde dağılıyor, çöküyor ya da veda ediyor.’
.
Robert Simon çalışkan bir adam. Geçmişte yaşadıkları, ailesi, çektiği zorluklar geride kaldı. Yeni zorluklar da çıkabilir karşısına bunu biliyor ama şimdilik açtığı, daha ismini koymadığı kafenin işleriyle fazlasıyla meşgul~
.
Robert Seethaler okumayı sevdiğim yazarlardan. Sakin, yormadan, nehir gibi bir akıcılıkta anlatıyor gündelik yaşamı. İsimsiz Kafe de öyleydi. Kafenin müdavimleri, savaştan yirmi yıl sonra bile kendine gelmeye çalışan bir şehrin düzeni, her günün bir öncekine benzemesi ama bu benzerlikte bile yerinde durmayanlar..
Severek okudum. Ama favori Seethaler kitabım mıydı? Hayır. Yazardan aklıma ilk gelen eser hala Bütün Bir Ömür oluyor ~
.
Regaip Minareci çevirisi, Barış Şehri kapak tasarımıyla ~
İnsan bazen aniden yorulur. Dinlenmek ister. Ruhunu dinlemek ister.Ve her insanın vardır bir rahat ettiği kendini duyduğu yer…Bir pastane&cafe ya da bir park, bahçe, kent ormanı vb.Ya da bir sahada, kütüphane…İsimsiz kafe de böyle bir yer.Kafe sahibinin hisleri üzerine yoğunlaşmış, çalışmak için gelen kişiyle devam bulmuş, biraz da müşteriler derken ilerleyen bir kitap. Fakat bana hynum-dong kitabevi kitabını çok anımsattı. Hatta basım tarihine baktığımda bu kitabın 2024 diğer kitabın 2022 olduğunu görünce belki ilham alınmıştır diye düşünmedim değil. Ve hatta ben o kitabı çok daha fazla severek okumuştum. Kitap evi olmasından dolayı ya da sıcaklığı bilmiyorum. Bu kitap daha bir basit kaldı yanında. Ama akıcı bir kitap. Sadece olay örgüsü basit. Bunu okuyacak olanlar ya da okumuş olanlar mutlaka hynum-dong kitabevi kitabını da okusun. İyi okumalar
İsimsiz Kafe
İsimsiz Kafeyanında susup oturabileceğiniz insanlara benzer bazı kitaplarEdebiyat
“Muhtemelen daha iyi zamanlar gelecek, diyordu. Ancak daha iyi zamanlar demek başka zamanlar demekti ve buna önce alışmak gerekirdi.“
Sakin, yanında susup oturabileceğiniz insanlara benzer bazı kitaplar. İsimsiz Kafe onlardan.
Sizi cam kenarında bir masaya alıyorlar, 1966 yılının sisli Viyana sokaklarına bakıyorsunuz. İkinci Dünya Savaşı sonrası. Viyana’nın kırılan kolu alçıda, ayağında şarapnel parçası kalmış, ama ayağa kalkmaya çalışıyor.
Robert Simon, dağılmış pazar yerlerinde ne iş olsa yaptıktan sonra köşedeki , -neredeyse Viyana kadar- yıkık kafeyi açıyor. İşçiler geliyor, işsizler, esnaf, sıradan hayatlar yaşayan sıradan insanlar. Bilmeksizin yaşam mücadelelerini, umutlarını da getiriyorlar, bilmeksizin bölüşüyorlar, küçük bir Viyana’ya dönüştürüyorlar Kafe’yi.
Büyük olaylar, müthiş şahsiyetler, afili cümleler, mucizeler, vay neymiş diyeceğiniz tespitler yok. Hep kitap, hem hikaye, hem insanları gösterişten uzak. Durağan metinler okumak beni sıkıyor demiyorsanız siz de benim kadar seversiniz bu kitabı.
Hakkında okuduklarımdan dolayı beklentimin çok altında kalan,yalın ve yüzeysel bulduğum bir kitap.
Bir Viyana kafesinde oturup etrafı dinleyip geldim.
Mikro düzeyde bile içimi yumuşatan,dikkatimi uyandıran bir kısmı olmadı.
Bazı detayları ise çok gereksiz buldum.
Hafif ve dingin bir şeyler okumak isteyenlere ..
-Spoiler içerir1000Kitap
Böyle sıcak bir kitap okumayalı uzun zaman olmuş. Kitap hakkında hiç bir bilgi ve öneri almadan görüp konusu dikkatimi çekmesi üzerine almıştım ve iyiki de almışım. İsimsiz Kafe, hayatın anlamını ve insanların yaşam amaçlarını sorgulamalarını anlatan düşündürücü bir kitaptı. Kitapta ana karakter günlük işlere giderken bir gün verdiği kararla bir kafe sahibi oluyor tabi aklında olumsuz düşünceler ve önüne çıkan engellere rağmen çevrede insanların ve esnafların boş zamanlarını orda geçirdiği ve herkesin benimsediği bir yuva haline geliyor. Özellikle yazarın orda oturan müşlerin konuşmaları ara ara bi bölüm olarak yazması çok hoş ve ince bir ayrıntıydı ve bu ayrıntı kitabı daha çok sıcak hale getirdi. İlk defa kitapta altını çizdiğim cümleler değil altını çizdiğim bölümler oldu. Çok akıcı ve anlaşılır bir dille yazılan kitabı bi tık fazla benimsemiş olmam gerek ki sonda kafenin kapanışı beni bile üzdü ve o partide bulunmak istedim. Kısa bi kitap ve karakterlerin yaşadıklarını yüzeysel anlatsada yazar koca bi bölgenin insanlarıyla seneler geçirmiş gibiyim...
.
.
.
.
.
Büyük bir beklenti içinde başlayıp, biraz hayal kırıklığına uğradım gerçekten. Evet, burada paylaşılan çoğu incelemede beğenilmemişti, ancak duyduğum başka şeylerden yola çıkarak şans vermek istedim. Bir de Avustralya kültürü görmek istemiştim.
Şimdi yorumuma gelecek olursak, konusundan bahsetmeyeceğim. Hayal kırıklığımın sebebi, olaylara anlam veremememdi. Bu ve benzeri kitaplar ilgimi çektiği için, benzer kurgular gibi olmasını beklemiştim; ancak öyle değildi. Bunu iyi anlamda söylemek isterdim, çünkü kitabın başı ve sonu güzeldi bence. Onun haricinde kitaba yetişemiyorsunuz. Bazı olaylar (ki bence güzel ve önemliydi bunlar) aşırı kısa kesilmesine rağmen, bazıları gereksiz yere uzatılmıştı. Bir hayalin peşinden gitmesi ve başta ihtiyacı olan kişileri gözetmesi hoşuma gitmişti. Aslında bakınca biraz güzeldi, bir kafede uzun bir süre oturmuş gibi hissettirdi ama dediğim gibi, beklenti içinde başlamak tamamen hayal kırıklığı yarattı.
İlerde bir daha şans verilebilir yaşımın vermiş olduğu düşünce yapısıyla bazı olayları saçma buldum belki de bu yüzden hoşuma gitmedi.
Bu kitabı çok büyük bir heyecanla almıştım. Ancak tam bir hayal kırıklığı olduğunu belirtmek isterim. Bir günlükten farkı yok. Derinlikten uzak, sıkıcı ve durağan metinler yer alıyor. Kafeye gelen sıradan insanların günlük hayatları anlatılıyor ve çok basit bir dille anlatılıyor. Hiçbir anlamı ve duygusu yok. Öylesine zaman geçirmek isteyenler okuyabilir.
İsimsiz Kafe’nin hikâyesi, 1960’larda Viyana’da Simon’un bir kafeyi kiralamasıyla başlıyor. Ardından uzun yıllar boyunca hem Simon’un hem de yanında çalışan Mila’nın, hem de kafenin daimi müşterilerinin hayatlarına tanıklık ediyoruz. Her biri kendine özgü karakterler olsa da, anlatının en baskın duygusu Simon’un derin yalnızlığı. Tam hayatına biri girip mutluluğu yakalayacak diye umut ederken, Jasha’nın Simon’a hiç uymayan yaşam tarzıyla bir anda hayatından çekilip gittiğini görüyoruz.
Yan karakterlerin başından geçen olaylar zaman zaman hüzünlendiriyor, ancak anlatımın yüzeysel kalması okurun duygudaşlık kurmasını zorlaştırıyor. Diyaloglar kısa, tekdüze; karakterlerin iç dünyasına dair derinlik pek yok. Bölümler arasına serpiştirilen iki kadının gizemli sesleri edebi bir tat bıraksa da bu etki kısa sürüyor.
Sonuçta, tıpkı adı gibi akılda yer etmeyen bir kitap olarak İsimsiz Kafe, raflarda unutulmaya mahkûm bir hikâye hissi veriyor maalesef.
Yazar Hakkında
Robert SeethalerYazar · 5 kitap
Robert Seethaler, 1966'da Viyana'da dünyaya geldi. Ödüllü bir oyuncu ve yazar olan Seethaler, Der Trafikant romanı ile dünya çapında üne sahip oldu. Son romanı Ein Ganzes Leben (Bütün Bir Ömür) ile satış rekorları kırdı, Man Booker International'ın da aralarında buluduğu birçok ödüle aday gösterildi. Hayatını Berlin ve Viyana arasında sürdürüyor.
