Sd
@S__D
342 okur puanı
Kasım 2020 tarihinde katıldı
… bana gerçeğin her zaman işe yaramadığını, gerçeğin mutluluğun tek yolu olmadığını anlattı uzun uzun.
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Yani her şey değişmişti ve elimizde, birbirimizden, sevebileceğimiz yepyeni, bambaşka insanlar yapmak dışında hiçbir çare yoktu. Keşke ortak bir suçumuz, ortak bir sırrımız olsaydı da, onun etrafında birbirimize katlanabilmeyi öğrenebilseydik. Ama biz sustuk. Susarak, suskunluğun üzerine yeni bir hayat inşa etmek istedik. Susmayı tek çare zannettik. Başka bir hayatın içinde, başka bir yerde, geçmişimiz olmadan, hafızalarımızı sıfırlayarak, her gün birbirimize kendimizi baştan yapabileceğimizi kanıtlamaya çalıştık. Kanıtladık da! Öyle zannettik en azından.
Çıkmaza girmek, elinin ayağının bağlanması, basiretinin bağlanması… Ya da hepsi birden…
Dayanamayacağımız acılara karşı ince bir zardan yapılmış, neredeyse şeffaf, görünmez bir filtrenin korumasında yaşıyoruz sanki. Başkalarının hayatında görünce kolayca birbirine ekleyeceğimiz parçaları, kendi hayatımız söz konusu olunca, o filtreden içeriye alamıyoruz. Nankör olan hafıza değil Süreyya Hanım, kalbimiz! Kalbimiz nankör olan!
Diyeceğim, aynı kaderi paylaşan insanların birlikte yaşamaları her zaman iyi olmuyormuş Süreyya Hanım! Bazen ortak kader, tutsaklık gibi bir şeymiş,… O zaman anladım bunu, daha doğrusu hissettim!