Sd
@S__D
342 okur puanı
Kasım 2020 tarihinde katıldı
Reklam
Onu kalbinin üstünde o kadar çok taşımıştı ki neredeyse artık kalbi olmuştu.
Demek hayatın eylülünde de ümitsizlik ve bezginlik yerine çaba göstermek bir şeye yarayabilirdi. Gerçi bu tabii bahardaki parlaklık ve gençlik gibi olamazdı fakat hayattan daha fazlasını istememeliydi. Bu bir gençlik olamamakla beraber yine bir hayat, özellikle sakin ve hiç olmazsa rahat bir hayat olurdu.
İşte hayatın en büyük iyiliği, bütün fenalıklarını tazmin edecek kadar büyük olan lütfu bu alışabilmekti.
Reklam